Project in progress*

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή   Να ξεσκονίσω τα χείλη σου Να τα μετρήσω Ένα δυο Ένα δύο Να μου σιγοψιθυρίσουν το νόημα Να σφίξω την άχνα της ανάσας σου Να μιλήσω πάνω στο δέρμα σου Να μας μετρήσω Ένα δύο Ένα δύο Ένα     [συνεχίζεται…] *Η ερωτική ποίηση ποτέ δεν είναι ολοκληρωμένη. Ποτέ δεν […]

Read More Project in progress*

Ζεστη στην Αθηνα

Γράφει η Βέρα Ι. Φραντζή     Από ενήλικες καλοκαιρινές αναμνήσεις, δεν θα ξεχάσω ποτέ μία αυγουστιάτικη νύχτα καύσωνα. Δούλευα τότε στο κέντρο της Αθήνας, στην Ομόνοια. Η πόλη άδεια σαν να έχει γίνει πυρηνική καταστροφή. Τα πεζοδρόμια, η άσφαλτος να ρευστοποιούνται κάτω από τα πόδια των λίγων περαστικών. Η πλατεία να φαίνεται ακόμη πιο […]

Read More Ζεστη στην Αθηνα

5 Χρονια blog

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή       Αν ήθελα να ανήκω κάπου, θα άνηκα. Αν ήθελα να είμαι σε κάποια φεμινιστική οργάνωση, τώρα θα ήμουν «εγγεγραμμένη». Αν ήθελα να είμαι ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ, ΟΑΚΚΕ, ΚΙΝΑΛ, ΝΔ θα ήμουν τώρα «ταμπουρωμένη». Αν ήθελα να ανήκω σε κάποια ποιητική ή συγγραφική ομάδα, τώρα θα είχα κάνει τα κουμάντα […]

Read More 5 Χρονια blog

Για μια ερωτηση

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Aπόγευμα σε πειραιώτικη γειτονιά. To φως έρχεται πίσω από τα δεξιά μας, χάνεται κάπου μέσα στο λιμάνι, πίσω από κάποια εκκλησία και μερικά φαγάδικα. Μία κυρά  με κατάλευκα μαλλιά και γαλανά μάτια κάθεται στην εξώπορτα του σπιτιού της. Το συνηθίζουν οι γυναίκες να βγαίνουν όταν χαμηλώνει ο ήλιος στα πεζοδρόμια τα […]

Read More Για μια ερωτηση

O ανηρ

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Το Σάββατο πήγα για φαγητό σε ένα αρκετά γνωστό μαγαζί στον Πειραιά που είναι διαμορφωμένο μέσα στα παλιά μαγαζάκια αρχετυπικής στοάς. Απέξω το πρωί πουλάνε οι άνθρωποι διάφορα καλογυαλισμένα μπιχλιμπίδια από κολυμπήθρες μέχρι τηλέφωνα μπάνιου και από ψεύτικα λουλούδια, ποτηρόπανα μέχρι αντικολλητικά τηγάνια και χύτρες ταχύτητας. Το βράδυ είναι μαύρα τα […]

Read More O ανηρ

O μυθος του λεωφορειου

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Πάντα υπάρχει κάποιος μέσα στο ασφυκτικά γεμάτο λεωφορείο που θα μονολογεί «Υπομονή, υπομονή!» και είναι αυτός που χρειάζεται βέβαια την περισσότερη συναισθηματική υποστήριξη. Οι λαβές λιώνουν από το βάρος του ανθρώπου και η φωνή χάνεται ανάμεσα στις επιθετικές διαταγές για μετατοπίσεις κορμιών και συνειδήσεων μέχρι να μπουν τα κομμάτια του παζλ […]

Read More O μυθος του λεωφορειου

Σημειωσεις Πραγματικοτητας #20190514

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Στα μπαρ που δεν συχνάζω συναντάω όλες τις παρατημένες γόπες των άφιλτρων τσιγάρων, τις κομματιασμένες πλαστικές σακούλες που έκρυβα τις περούκες των παιδικών μου χρόνων και τις κωμικοτραγικές μου συμπεριφορές που παίζουν φυσαρμόνικα – δώρο του πιο καλοκάγαθου γείτονα που είχα ποτέ και όλοι μου έλεγαν να προσέχω. Όλη την υπεραξία […]

Read More Σημειωσεις Πραγματικοτητας #20190514

Ωραιοτητες

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Η γιαγιά μου όταν γυρνούσε από κηδείες έλεγα συχνά πυκνά «Ωραία κηδεία!». «Τι ωραία δηλαδή, ρε γιαγιά;», της έλεγα επειδή μου φαινόταν παράδοξος ο επιθετικός προσδιορισμός με την κηδεία… κάποιος έχει πεθάνει. Πώς γίνεται να είναι ωραία; Και άρχιζε να μου λέει πόσο ωραία έψαλλε ο παπάς και πόσο ωραίο ήταν […]

Read More Ωραιοτητες

Black

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Tη νύχτα στην πόλη, την βαριά νύχτα μεταξύ δύο η ώρα το βράδυ και τρεις που δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι θα φωτίσει το πρωινό και οι λάμπες θα σβήσουν, ακούγονται όλοι οι μικροί ήχοι που το πρωί χάνονται. Το αυτοκίνητο που παίρνει μπρος δυο στενά πιο πέρα, ο αναπτήρας που […]

Read More Black