Το ελεύθερο, το θρασύ

                                            Όταν φτάνεις στα γόνατά μου με λόγια

                                                    και φοβισμένες αγκαλιές

                                                                  χαίνω ανόητα

                                                                    από και για

                              για κάποιον σαν εσένα

που φάνταζε σαν εμένα.

 

                                                             Εγώ μοχθώ   

                                                          για την πληγή.

                                                                Λαχταρώ

                                                  να μείνει πιότερη ανοιχτή

                                                  και αυτόφωτη και πτυκτή

                              μέσα στο ίδιο της το αίμα 

σε αυτή τη ζωή μου.

                              

                                                 Μα τη χλευάζω την πληγή

για τη φροντίδα μου

                                                 τόσες ώρες αμέριμνη.

 

                                                       Και ρέει….

                                            Το αδάμαστο το ίσως μου

                                           Το ανεπιτήδευτο αργά μου

                                                  Το άτιτλο λίγο μου

                                                     Σε ζυμώνει

                                                    Σε δοκιμάζει

                                                   Σε ταλαιπωρεί

μα αυτό το ελεύθερο, το θρασύ είμαι.

 

                                         Στα γκρεμίσματα ξαπλώνει το οχτάχρονο

το μελαχρινό κορίτσι.

                                         Μέσα στις σκόνες καυχιέται για τους έρωτες

η έφηβη

                                                          μπροστά μου.

 

Η προστατευμένη.

                                                          Ωραία ήταν.

 

                                         Κάποια στιγμή εμφορείσαι  στα χαλάσματα,

                                          όμορα με την αληθινή χαρά ισορροπείς.

                                         Συνταιριάζεσαι με τα ομολογήματά σου,

                                          ομοούσια με τα μεγάλα τα βαδίσματα

 μιας ολόκληρης περπατησιάς μου.

 

                                                                  Και τώρα εσύ.

                                              Τειχίζεις γύρω μου και οχυρώνεσαι,                   

                                          μα εγώ ιχνογραφώ πρόχειρα την έξοδό μου.

Είμαι αυτό το ελεύθερο και το θρασύ.

 

Και εγώ.

                                           Παράκειμαι της μεγαλοσύνης σου.

                                                  Ξαστοχώ του έρωτά σου.

                                                                Σφάλλω;

Το ανόητο, αυτό το αυθύπαρκτο είμαι.

 

Προστατεύομαι.

                                               Ξαντό ξεραμένο από τα φυσήματα σου,

                                                              έχω σφικτά δεμένο,

                                                               για τον έρωτα σου

                                                            που το ‘πλεξε ο χρόνος.

Αυτό απαράλλαχτο θα μείνει.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s