Τομή

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

 

Μέρος πρώτο

Τα ηλιοτρόπια γυρνούν την πλάτη στις αχτίδες.

Είναι ακένωτη πηγή ο ήλιος σήμερα,

είναι άφυτη μέρα.

Φανερώνεται μπροστά σου το άνθισμα.

Θαλλός στα χέρια σου.

Και κουλουριάζομαι μέσα στη ρίζα σου.

Και φυλλαράκια σαν νωπές παλάμες χαϊδεύουν

το πάθος μου

που σπαρταράει πάνω στο μπουμπούκι στήθος νεανικό.

Μέρος δεύτερο

Όταν είσαι νέος

στα είκοσι λίγο πιο πάνω,

έρωτα μονάχο και μοναχικό

είναι κρίμα να έχεις.

Και μετά θυμώνω και θεριεύω,

γιατί τον έκανες ανάποδο και σοβαρό

τον έρωτά μου.

Κάποιος μακρινός ακούστηκε να λέει

πως δεν είναι έρωτας ο ένας να τον νιώθει,

μα ακέραστο πάθος.

Και δίνει συμβουλές αυτός

«Να μη γελιέσαι και να μη δυναμώνεις».

Τέλος, λέει ειρωνικά

«Μη θες τον έρωτα από τον πέτρινο τον άνδρα αυτόν».

Εγώ γράφω πως

μοιάζει πάντα έτσι ο έρωτας ο δικός μου.

Μέρος τρίτο

Μα μια στιγμή,

που δε θα ρωτήσεις

και μέσα στο αναπάντεχο

το ξεσπάθωμα μου,

θα το ξεκληρίσω τον έρωτα.

Τότε, μόνο να φοβάσαι.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s