Αστυπάλαια

Γράφει η Βέρα Ι. Φραντζή

Νησί γεμάτο με τοπία, νησί με στενορύμια ανηφορικά και σοκάκια κατηφορικά, νησί με κόσμο νεανικό και θαμώνες αιώνιους της ομορφιάς του. Ήμερα πολύβουο νησί με τους ανέμους που το περιδιαβαίνουν ολάκερο και παίρνουν μαζί κάθε ηχηρή φασαρία του νοτιά και του καθένα του βοριά και την εξωραΐζουν σε ένα σφύριγμα ψιλό, που χώνεται σε σχισμές κάτω από πόρτες και παράθυρα. Νησί με κάστρο μεσαιωνικό, νησί φτωχούλι, νησί χωρίς φίδια μιας και τα πετούμενα το διαλέγουν για στάση στα ταξίδια τους και τα έχουν φάει όλα τα κακά τα σπέρματα του διαβόλου, νησί με σπίτια με βαριούς πέτρινους τοίχους και μπλε μπογιατισμένα παράθυρα, νησί με άφυτα βουνά, νησί με αφυλάκιστους ανέμους, νησί με μύλους που γαζώνουν με τις κερατένιες κορφές τους τον ορίζοντα σαν το αντικρίζεις από μακριά… νησί που το αγάπησα πιο πολύ από κάθε άλλο νησί που έχω επισκεφτεί… η Αστυπάλαια!

Τα σπίτια, που είναι έτσι περιποιημένα, σου προκαλούν να ρίξεις ματιές μέσα από τις μισάνοιχτες πόρτες και τις κουρτίνες που τις πλαγιάζουν οι ξεθυμασμένοι αέρηδες στα πετρωμένα θεριά, τα τοίχινα περβάζια. Μέσα έχουν ξύλινες καρφωμένες θήκες και επιδεικνύουν τα πιατικά τους και τα γυαλικά τους, τα προικιά τους και κομπάζουν για το λαμποκόπημά τους και τις περικοκλάδες τις γαλάζιες που διακοσμούν περιμετρικά και σχεδόν σαν ανάγλυφα τη φερνή αυτή. Σε κάποιο ατραπό πόρτα ξύλινη βαριά κλειστή, που περισσότερο σε καλωσορίζει παρά σε αποδιώχνει, μοιάζει διαφορετική από τις άλλες με τα χρώματά της τα ποικίλα και τα χερούλια τα πρασινωπά φαγωμένα από το αλάτι. Το νησιώτικο ύφος είναι αξόμπλιαστο από περιττή χλιδή. Δεν αποζητά το θαυμασμό από το πλούτο, μα από την νοικοκυροσύνη και την τιμιότητα. Και μέσα στην αυτή την επηρμένη απλότητα μεγάλωσαν κυρές σπουδαίες με χρυσοκέντητες μαντήλες και σκουφιά μαργαριταρένια και άφησαν πλουμιστές κουβέρτες και κεντήματα με ναυτίλους και άσπρα κύματα στα παιδιά τους. Τώρα πια τα κεντούν γριές μαυροφορεμένες και ζαρομπασμένες, που τα απογεύματα ανέβαιναν ακλόνητα το χωματόδρομο προς το νεκροταφείο στην άκρη του νησιού κάτω από στο σχολείο. Έπαιρναν και τα εγγόνια τους μαζί και αυτά τις πρόσεχαν από μακριά. Δεν τους έδιναν χέρι… μόνο τις κοιτούσαν πιο δίπλα που ανηφόριζαν με δυο προσευχές στα χείλη.

Οι παραλίες δεν είναι αιθέριοι παράδεισοι. Οι περισσότερες βρίσκονται σα σκαμμένες σκάφες μέσα σε βράχια κοφτερά και τα νερά είναι κρύα. Οι ακρογιαλιές είναι μοναχικές, αφού για να φτάσεις στις περισσότερες χρειάζεται να περάσεις μέσα από άνυδρα βουνά και κακοτράχαλους χωματένιους δρόμους.

Οι θέες του νησιού είναι περίφημες, αν θες να τις δεις. Τα τοπία είναι σχεδόν ανύπαρκτα βέβαια. Κάποιο ενδιαφέρον ίσως κέντριζε η ισορροπία στον ουρανό ιδωμένο ίσια πέρα από τους μύλους της χώρας ως το κάστρο. Αλλά το νησί έχει θέα… από παντού μικρά παράθυρα προς τη θάλασσα, τον κόσμο, την πλάση, τα αστέρια και σπινθηρίσματα σε όλα του. Αυτό είναι η Αστυπάλαια… μια αίσθηση, μια αύρα και μια ανάσα, ένα κλίμα και ένα ησυχαστήριο ζωογόνο, μια ωφέλεια για τη ψυχή. Και ετούτα ή τα θες να νιώσεις ή όχι, ή αφήνεις τον τόπο να σε ηρεμίσει ή το βλέπεις σαν ένα ξερονήσι με ενοχλητικό άνεμο και κλειστοφοβικό χωροταξικά. Η Αστροπαλιά είναι σφοδρά αγριεμένη στο φτιάξιμό της και απροσπέλαστη. Παρόλα αυτά, δε σου δίνει πολλές ελπίδες να παραιτηθείς από το να την βρεις. Η ανυποταξία της σαν τόπος σε οδηγεί σε άτρυτη και ακούραστη εξερεύνησή της. Αυτή η αντίθεση είναι ολοφάνερη για τον καθένα που θέλει να εμπνευστεί από έναν χώρο αβαλσάμωτο.

Η Αστυπαλίτσα είναι μια γυναίκα ανδρειωμένη. Την ερωτεύεσαι, επειδή είναι ένας θρίαμβος της θηλυκής ελευθερίας. Είναι κοσμοπολίτσσα, μα αποξενωμένη. Δεν ξέρει από αλχημείες, από μαλαγανιές και τσιριμόνιες. Δεν κάνει τερτίπια. Δεν φτιασιδώνεται. Δεν το παίζει όμορφη, αλλά είναι σπουδαία ωραία. Έχει ένα πυρωμένο, ερωτευμένο σώμα. Σε αποτρέπει με τα λόγια της τα αγριωπά για να καταφέρει να σε φέρει πιο κοντά της. Σε ταΐζει αέρα και εσύ θρέφεσαι από αυτό το ανένταχτο οπλοστάσιο της, που δε θέλει να το κάνει φιγούρα, μα αυτό είναι ολοσχερώς εκτεθειμένο προσεκτικά σε όλο της το κορμί. Πώς να αφήσω αυτή τη γυναίκα, λοιπόν; Τη θες για πάντα, γι’ αυτό και θα ξαναγυρίσω να τη βρω. Ίσως και το χειμώνα…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s