Τα παιδιά της Βραζιλίας

Γράφει η Βέρα Ι. Φραντζή

city-of-god-6-

Ο χρόνος φυσιέται από τις γωνίες των δωματίων
από μικρά παιδιά με χωνιά χαρτονένια.
Τα παιδιά αυτά είναι φοβερά,
Γιατί έχουν καεί οι άκρες των δαχτύλων τους.
Έχουν σνιφάρει βενζίνη
Έχουν κάτσει σε μια γωνία με πόδια τρεχάτα
Και σκέφτονται πως είναι παιδιά
Πως δεν είναι διάβολοι
Πως έχουν ξύλινα αυτοκινητάκια
Πως τα έχουν καβαλήσει στις ρόδες τους
Και πως είναι πάλι παιδιά.
(Εγώ δεν τα γνώρισα αυτά τα παιδιά
Δεν τα είδα ποτέ.
Η μητέρα μου, μου
τα έκρυβε
Και όταν ήμουν παιδί
Μα σαν και δεν ήμουν.)
Και εκείνα σκάβουν ένα λάκκο.
Εκεί χώνουν ενθύμια από τους νεκρούς τους.
(Δεν είναι φωτογραφίες αυτά.
Οι φωτογραφίες νεκρών είναι ενθύμια ανούσια.)
Βάζουν ένα κοκαλιασμένο χαμόγελο.
Δυο γραμμές από σάλια ξεραμένα.
Μια κουρελιασμένη αγκαλιά.
(Τέλος πάντων
Ό, τι έχουν.)
Γεννημένα μέσα σε ένα θάνατο
κρατούν ένα κατακλυσμό.
Όταν τον ελευθερώσουν,
Θα πρέπει να φοβηθεί ο Θεός.
(Τότε μόνο
Θα τελειώσει αυτό το ποίημα.)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s