Μια σκισμένη φούστα: μια χρήση και μια κατάχρηση

μπαχαλο

Γράφει η Βέρα Ι. Φραντζή Πέρσι την άνοιξη μου συνεβη το ευχάριστο γεγονός των συγκυριακών συμπτώσεων του σκισίματος της φούστας στην οπίσθια κομβική ραφή. Γνωρίζοντας την νομοθεσία περί προσβολής της δημοσίας αιδούς, έδεσα στη μέση μου τόσο σφικτά το πουκάμισό μου σε σημείο να διαγράφεται το ήπαρ στην κοιλιακή μου χώρα και μπήκα γρήγορα στο σπίτι μου από την πίσω πόρτα. Η μητέρα μου σε μια πρόχερη γνωμάτευση διαπίστωσε πως το ρούχο δεν ράβεται και εγώ,η αδαής, πρότεινα να το πετάξουμε μαζί με τα αποφάγια της προηγούμενης μέρας και το κουτί από το ληγμένο τόνο το πρωί της επομένης. Διέκρινα τότε το μικρό σπασμό στο βλέφαρο της μάνας μου για την ιερόσυλη αυτή στάση μου και αποκαρδιωμένη από την ακυρωτική συμπεριφόρα μου σε ότι με γαλούχησε χρόνια, άκουσα ένα ξέπνοο “Θα δούμε”. Να μη σας τα πολυλογώ, η φούστα έμεινε τουλάχιστον ένα μήνα στην ίδια καρέκλα του σαλονιού κάτω από το μαξιλάρι του καθίσματος χωρίς κανείς να αναρωτιέται για την τύχη της. Μετά το πέρας του σχετικά ζεστού Απριλίου, η φούστα εξαφανίστηκε χωρίς να έχει αφήσει ούτε ίχνος τζιν υφάσματος ως πετσέτα καθαρίσματος τζαμιών ή έστω των κατσαρολικών και εγώ (ξανά αδαής, αλλά τώρα πια και δύστηνη) νόμισα πως άνοιξε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή της οικογένειας μου δίχως γυρισμό με ελαφριά συρτάρια και κενά ράφια. Αλλά όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός πλανήθηκα, πλάνην οικτράν. Η φούστα όχι μόνο δε βρισκόταν στο κοντινό παράδεισο εναπόθεσης σκουπιδιών του δήμου Αρφαρών στην ευρύτερη περιοχή του χωριού Πλατύ, αλλά προστάτευε ακόμη πιο αγνώστου χρησιμότητας αντικείμενου στη αυλή μας. Τετέλεσται.

Η μητέρα μου φρόντιζε πάντα με δεξιοτεχνία να αποθηκεύει ή να χρησιμοποιεί με εφευρετικό τρόπο τουλάχιστον, οτιδήποτε χαλούσε και έχανε την πρώτη έννοια της εφαρμογής του. Αρχικά με ενδιαφέρον, αργότερα με εκνευρισμό και τώρα πια με λύπη συνειδητοποιώ την συναισθηματική αστάθεια και το σύνδρομο της κατοχής μιας άλλης γενιάς, που ούτε καν προσεγγίζει ηλικιακά τη μητέρα μου, αλλά παρόλα αυτά κατακρεουργεί και μπουκώνει την δική μου ζωή όχι πια εφήμερα. Μεγαλώνοντας παρατήρησα ότι άσκοπα και εγώ άρχισα να κρατάω αποκόμματα από εφημερίδες, εισιτήρια, σελοφάν από δώρα και ένα κάρο αηδίες, που προφανώς ποτέ δεν αναζητούσα αργότερα ή όταν έπεφτα πάνω τους, απορούσα γιατί αυτά τα πράγματα δεν είχαν ξεκινήσει την μακρά πορεία του λιωσίματος σε κάποια χωματερή. Ξεκίνησα να πετάω πράγματα με ορμή και σθένος. Η αποτοξίνωση μου από την αποταμίευση υποτιθέμενων αναμνήσεων ή τάχα μελλοντικής μεταχείρισής μαραφετιών βαθμολογείται ικανοποιητική ακόμη και απο εργένηδες.

Η αποθησαύριση αντικειμένων καθημερινότητας δεν είναι τόσο απλή ή μονάχα ενοχλητική πρακτική. Δεν είναι μόνο θέμα χώρου, που καταλαμβάνουν τα άχρηστα πράγματα μέσα στα συρτάρια, στα ράφια και τις ντουλάπες. Απομυζώντας ζωογόνο έκταση και τμήμα καθώς και επιφάνεια από τον πραγματικό αέρα που έχουν ανάγκη τα ουσιαστικά χρειώδη για την καθημερινότητα, στοιβάζουμε αναμνήσεις και χτίζουμε έναν όμορφα θεμελιωμένο πύργο κάλυψης ψεύτικων προσδοκιών. Το συναισθηματικό κομμάτι της υπόθεσης δείχνει μια ανασφάλεια και ένα χάσιμο, ένα ψυχοράγημα από το τώρα, το είναι και το θα είναι. Αποπροσανατολίζεις τον ίδιο σου τον εαυτό με τις δήθεν αναμνήσεις του παρελθόντος, ενώ η ανάγκη για την ολοσχερή ύπαρξη σου στο παρόν,που θα έπρεπε να ξεπερνά τη βάναυση σχεδόν υπενθύμιση του τότε, στοιχειώνει μια ζωή με αποκόμματα από προβολές ταινιών και ημιτελιωμένης χρηστικότητας πράγματα.

Φυσικά, υποβόσκει η ανεπάρκεια της οικονομικής επιφάνειας, που μόνο μίζερα κατώτατα συναισθήματα μπορεί να δημιουργήσει σε κάποιον. Αισθάνομαι εξαθλίωση για κάθε ένα κομμάτι του παζλ, που φυλάγεται για αποθεματικούς λόγους ανώφελα. Ναι… δεν είμαστε πλούσιοι και ούτε θα γίνουμε. Μα πως ακριβώς το να συγκεντρώνω σε γωνιές του σπιτιού ή στο πατάρι το παλαιό, χαλασμένο ηλεκτρονικό παιχνίδι ή το ξεχαρβαλωμένο όργανο γυμναστικής μου δημιουργεί πληρότητα, ασφάλεια ή οικονομική απολαβή; Ας αρχίσουμε να πετάμε με σύνεση πάντα και με λογική τα παλιά και ας εμπιστευτούμε πιο πολύ τα νέα. Παλιά και νέα… σκέτα επίθετα που δε προσδιορίζουν κανένα ουσιαστικό και μπορούν να χαρακτηρίσουν το καθετί που εμείς θα επιλέξουμε να εναποθέσουμε στη σκέψη μας, στην καρδιά μας και στο τρίτο συρτάρι από το κομοδίνο μας. Ας πούμε για προτροπή…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s