Η έμπνευση της εβδομάδας

anna-frank-660

Γράφει η Βέρα Ι. Φραντζή

Ξεκίνησα να διαβάζω λογοτεχνία στα εφτά. Τα πρώτα βιβλιά της παιδικής ηλικίας μου μου τα δώριζε η γιαγιά. Μου τα έφερνε κάθε δεύτερη Κυριακή του μήνα και ήταν αγορασμένα από το παζάρι του κατηχητικού της Παναγίτσας των Βλαχερνών. Ήταν κυρίως διηγήματα με εικονογράφηση ανά είκοσι σελίδες και διδακτικό χριστιανικό(!) περιεχόμενο. Θυμάμαι πως οι κατακλείδες μου προκαλούσαν δυσφορία. Παρόλο που το περιεχόμενο δεν ήταν τίποτα το αξιόλογο, οι χαρακτήρες είχαν αυτήν την καλοσύνη του περιθωρίου, που απείχαν εντελώς από την ευμάρεια των κοριτσιών με τα ωραία φορέματα και τις υπερδυνάμεις των κινουμένων σχεδίων της τηλεόρασης, ικανοί να κεντρίζουν την παιδική μου περιέργεια.

Το πρώτο βιβλίο, όμως, που ξεχώρισα ήταν το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ. Ήμουν έντεκα ή ίσως δώδεκα χρονών και η ταύτιση η ηλικιακή ήταν προφανής και ανεμπόδιστη. Θυμάμαι πως μου άρεσαν τα μαλλιά της με το τσιμπιδάκι πιασμένο στο πλάι αριστερά και βρήκα ομοιότητες στο χαμόγελό της με το δικό μου. Το διάβασα τρεις φορές συνολικά. Με εντυπωσίαζε η ατμόσφαιρα της κρυψώνας και της δύσκολης επιβίωσης, αν και δε μπορώ να πω πως στα έντεκα είχα ιδιαίτερες ευαισθήσεις για το δράμα του κοριτσιού. Μάλλον έβρισκα πως περνούσε καλά παρά τις αντιξοότητες.

Η καθημερινότητα της Άννας Φρανκ με συμβούλευε να διαβάζω και αυτό να μου αρέσει. Εκείνη απεστερείτο το σχολείο με τη μορφή που εγώ το γνώριζα, αλλά μελετούσε. Η μεγάλη της αγάπη ήταν οι λέξεις. Μάθαινε μια νέα λέξη κάθε μέρα. Τόσο ενδιαφέρον το είχα βρει και ξεκίνησα να το δοκιμάζω και εγώ! Είχαμε ένα λεξικό παλιό και ξεχαρβαλωμένο. Το ξεφύλλιζα και όποια λέξη μου δημιουργούσε ενδιαφέρον, συγκίνηση, δράση ή έπαρση καθως σχημάτιζα προτάσεις, αποφάσιζα να γίνει κτήμα και απόθεμα. Στα είκοσι σχεδόν είχε γίνει εμμονικό το κυνήγι της λεξιγνωσίας και το λεξικό της ελληνικής γλώσσας το αγαπημένο μου βιβλίο, το πιο χρηστικό, το πιο αξιόλογο.

Πίσω πάλι στο σχολείο, κάποιοι καθηγητές μου είπαν πως καταπιέζομαι με όλες αυτές τις ηχηρές εκφράσεις, πως γράφω τελικά ανούσια και οι εκθέσεις μου ήταν ενας νοσογόνος βερμπαλισμός, που μου απομυζούσε περιεχόμενο και νόημα και κούραζε αφόρητα.Τότε θρήνησα κάποιες δυσκολοχώνευτες λέξεις, πέταξα άλλες πομπώδεις και εκμεταλλεύτηκα τις ωφέλιμα στοχευμένες. Ωστόσο, στη μαθητική εφηβεία δεν κατάφερα να ξεπεράσω τη μέτρια βαθμολόγηση στα συγκεκριμένα μαθήματα. Πέρασε καιρός για να μάθω κάπως να τις πλέκω μεταξύ τους χωρίς να μπερδεύονται σαν ουρές μικρών γατιών. Προσθέστε κι άλλο χρόνο που κατάφερα να τις ταξινομήσω μέσα στο νου μου. Βάλτε και λίγο ακόμη αιώνα στην αποτελεσματική χρήση τους και χαιρετίστε τον εγγραματισμό μου.

Το κορίτσι που άλλαξε τον κόσμο, πως να μην άλλαζε το δικό μου; Και πως να μην θες να γίνεις κορίτσι με όμορφες λέξεις;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s