Εξημερώνοντας το πρώτο κατοικίδιο της γης

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

pi-620x336

Διεθνής ερευνητική ομάδα αποκωδικοποίησε το γονιδίωμα της γάτας, ρίχνοντας έτσι φως στον τρόπο που η αγριόγατα έγινε οικόσιτο ζώο και ένα από τα πιο αγαπημένα κατοικίδια. Οι άνθρωποι έχουν στα σπίτια τους γάτες εδώ και περίπου 9.500 χρόνια, περίπου παράλληλα με την εμφάνιση της γεωργίας στην Εγγύς και Μέση Ανατολή, όμως λίγα πράγματα ήσαν έως τώρα γνωστά για το πώς ξεκίνησε αυτή η συμβιωτική σχέση.

Από την ηλεκτρονική έκδοση “Το βήμα”, Νοέμβριος 2014.

Δε θυμάμαι την χρονιά ή τη στιγμή που ξεκίνησε η ιστορία μας, αλλά μπορώ να φέρω στο νου μου ότι είχα ένα ικανοποιημένο αίσθημα του κτήτορα μια πλήρους εμπλουτισμένης συλλογής από αυτοκόλλητα Panini, ότι την περίοδο εκείνη θεωρούσα τις κολλημένες φράντζες πίσω από τα αυτιά μου την πιο χοτ τάση στα μαλλιά και ότι σπαταλούσα ατελείωτες ώρες απαντώντας στις πολυδιάστασες ερώτησεις αλληλεπίδρασης με τον έξω κόσμο “f/m?, s/m?, age?” στα δωμάτια διδικτυακών γνωριμιών.

Τον είδα τυχαία έξω από μια καφετέρια, να κάθεται μονάχος του περιμένοντας και ζυγιάζοντας τις πιθανότητες της διάβασης της μεγάλης λεωφόρου σε ώρα αιχμής με σκοπό την περάτωσή της απόπειρας με τέσσερα άκρα στον απολογισμό. Μου κέντρισε το ενδιαφέρον αυτή η ζωώδης αγνότητα, η ανημποριά στη λήψη ακόμη και της πιο απλής απόφασης και μακάρισα την τύχη του να συναντηθεί μαζί μου σε εκείνη την γωνία μπροστά από το πορτοκαλί φανάρι, που ο τελευταίος που γνώριζε τη βαθιά του ερμηνεία ήταν ο Άρης Σταθάκης και έκτοτε έμεινε ένας ανεξερεύνητο χωρίο. Ευτυχώς, το σπίτι μου είναι από αυτή την πλευρά του δρόμου και δε χρειαζόταν να διακινδυνεύσουμε τη ζωή μας κάνοντας εξτριμ σπορ όπως παιρνώντας διασταυρώσεις χωρίς την πλαστικοποιημένη εικόνα του Αγίου-Σουλπικίου καρφιτσωμένη στο φανελάκι για την απορρόφηση του πρώτου ιδρώτα.

Όταν τον έφερα πρώτη φορά στο σπίτι, έπρεπε να του βρω ένα όνομα. Δηλαδή αυτος πρέπει να διατηρούσε κάποια ταυτότητα μέσα στο μυαλό του όπως του πρώτου έμβιου όντος που θα κοιμάται περισσότερες ώρες από όσες θα τρώει, αλλά αυτή η περίφραση ήταν εκτενής για την καθημερινή μας επικοινωνία. Στην αρχή, επιδεικτικά μόρφαζε γυρνώντας το κεφάλι. Υπέθεσα πως το “μωρό μου”, ¨πασάκο μου¨, “τζιβαέρι μου” ήταν αρκετά ευνουχιστικά για την φύση του και ίσως υπονοούσαν κάποια περαιτέρω προσωπική μου ανάγκη για αποκλειστικότητα, γι’αυτό τα έκοψα μαχαίρι αφήνοντας το θέμα αυτό στην αφάνεια και προτιμώντας τα μονολεκτικα “φαί”, “βόλτα”, “ύπνος”.

Αφού λύσαμε το πρόβλημα της μεταξύ μας επικοινωνίας, άρχισα να υποψιάζομαι πως η μέχρι τώρα γαλούχησή του κάλυπτε μόνο το πεδίο του εγκωμιασμού των κατορθωμάτων του. Καθόλου δεν είχαν χρησιμοποιήσει την παραδειγματική τιμωρία και η μοναδική του επαφή με την κριτική ήταν η θετική και εγκάρδια μέθοδος του κανακεύματος και νταχταρίσματος, καθώς προφανώς οποιαδήποτε συμπεριφορά ή αντίδράση του ήταν πλήρως αποδεκτή από το περιβάλλον του μέχρι τότε.

Το πρώτο δύσκολο εγχείρημα ήταν η τουαλέτα και πως χρησιμοποιούνται τα διάφορα αξεσουάρ της. Μας πήρε χρόνο, χρήμα και πολλές επαναλήψεις της ίδιας κουβέντας, αλλά τα αποτελέσματα ήταν ενθαρρυντικά για την επικείμενη εκπαίδευση.

Μετά ήρθε ένα βασικό μάθημα πολιτισμού που λέγεται φαγητό. Αφού αρχικά η μοκέτα είχε αλλάξει και τις πενήντα αποχρώσεις του γκρι, το πλυντήριο βαρυγκομούσε από την πολλή την χρήση σαν τη μάνα μου όταν με ρωτάει πότε θα μάθω να μεγειρεύω και μάθαμε να ξεχωρίζουμε την αδιάσειστη κυριότητα του καθενός στο πιάτο του, περάσαμε σε πιο εξεζητημένα μαθήματα… αυτά της σωστής διατροφής που έχουν ως αποτέλεσμα την υγεία και την όμορφη όψη.

Η συμβίωση προχωρούσε και κλήθηκε αναγκαίο να συμφωνήσουμε για την χρήση των διάφορων αντικειμένων που υπάρχουν για να μας διευκολύνουν τη ζωή. Π.χ. οι καναπέδες του σαλονιού καλό είναι να μένουν ανέπαφοι από τα σωματικά μας υγρά ή η τηλεόραση δεν είναι στασίδι που δεν αντέχει όλο το βάρος μας και είναι καθαρά ένα ψυχαγωγικό μέσο ή όταν θα τραβήξουμε την κλωστή που περισσεύει από το μαξιλάρι της πολυθρόνας δεν θα βρούμε την πόρτα του παράδεισου, ένα σουβλάκι ή το χαμένο μας ετεροθαλή αδερφό.

Εμβαθύνοντας στις υπόλοιπες εκφάνσεις του ευ ζην και του πολιτισμού, προβληματίστηκα με τη μέθοδο που θα έπρεπε να χρησιμοποιήσω για να του μάθω πως να διαχειρίζεται τον αψίθυμο χαρακτήρα του. Δηλαδή, κατανόησα και σεβάστηκα τις ορμόνες, τα ουρλιαχτά του σε ήσυχο βράδυ από μια αναπάντεχη χαρά ή τις γκρίνιες της μετακίνησης των αγαπημένων του αντικειμένων λόγω της βαρύτητας ή άλλων φυσικών νόμων, οι οποίοι απροσπέλαστοι διέτρεχαν και το δικό μας σπίτι. Αρχικά, χρησιμοποίησα τη μέθοδο της εξήγησης.
“Καμιά φορά χρειάζεται, ψυχουλίνι μου, να ανοίγουμε τα παράθυρα και μπορεί να πάρει το ρεύμα τα φύλλα της αγαπημένης σου εφημερίδας και να τα πάει παραδίπλα.¨, δήλωσα με μειλίχια φωνή αλλά δεν του φάνηκε αρκετή δικαιολογία μου.
Έπειτα άρχισα να το παίζω τρελή, όταν η διακόσμηση του σπιτιού μου φαινόταν ανιαρή και προσπαθούσα να εκτονώσω τη δημιουργικότητά μου…
“Μα εκεί ήταν το μαξιλάρι σου, γιατί νιαουρίζεις έτσι νευριασμένα, όμορφο γατί μου;”
Πάλι δεν κατάφερα πολλά.
Στο τέλος άρχισα να μη δίνω σημασία στις γκρίνιες και τελείωνε ανώδυνα το όλο ζήτημα.

Μπορώ να πω πως μετά από είκοσι χρόνια γάμου, δεκαεφτά μέρες και είκοσι ώρες, έχω καταφέρει να εξημερώσω το πιο ατίθασο πετ που υπάρχει και ζει σε αυτόν τον πλανήτη, τον άνδρα και εν προκειμένω τον δικό μου άνδρα.

Advertisements

2 thoughts on “Εξημερώνοντας το πρώτο κατοικίδιο της γης

  1. Ως άντρας νιώθω την ανάγκη να χαρακτηρίσω το κείμενο μάλλον υπερβολικό. Μόνο μην το πείτε στη γυναίκα μου 😁

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s