Στο έρεβος των κωδικών

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

10-Perpetual-World-157x320-fb
Από τη συλλογή “Αντανακλάσεις” του Νίκου Κρανάκη.

Η γιαγιά μου, η Ιωάννα, συνήθιζε να τυλίγει με τις διαβασμένες εφημερίδες τα διάφορα αντικείμενα που αποθήκευε στα συρτάρια του σιρβάν του σαλονιού. Παραδόξως, δεν επρόκειτο πάντα για τα ‘“καλά” της γυαλικά από την προίκα της, των ιδιαίτερων περιπτώσεων που ποτέ δεν ερχόνταν. Υπήρχαν άλλα ενθύμια, που φώλιαζαν μέσα στο τύπο της Κυριακής όπως κιτρινισμένα βιβλιαράκια με ατσάκιστες σελίδες, μια πασχαλιάτικη αυγοθήκη, ένα οβάλ ρολόι τοίχου που μύριζε σάπιο ξύλο. Αναρωτιόμουν γιατί το έκανε αυτό, αφού προφανώς δεν τα προστάτευε αποτελεσματικά από τη φθορά του χρόνου με το φάσκιωμα αυτό.

Όταν πέθανε και είχαμε πια την ανώφελη άδεια στα πράγματά της, οι γονείς μου βρήκαν πολλά κοσμήματα ψεύτικα και θαμπά φωλιασμένα στη δική τους χάρτινη αγκαλιά σε οποιαδήποτε οπή ή βαθούλωμα μπορούσε να υπάρξει στα προικώα σερβίτσια ή σουβενίρ από ημερήσιες εκδρομές. Και τώρα που έχουν περάσει είκοσι ολόκληρα χρόνια από τότε, αρχίζω να εικάζω τους λόγους…

Η γιαγιά διάβαζε λίγο και έγραφε ακόμη πιο λίγο. Ήταν κοκέτα και φιλάρεσκη. Δεν ήταν νοικοκυρά, μα τον εαυτό της τον περιπειείτο τόσο όσο να θυμάμαι το κόκκινο κραγιόν ακόμη στα λεπτά της χείλη. Τα μπιχλιμπίδια ήταν για αυτή αναπόσπαστο κομμάτι της εμφανισής της και τα αγαπούσε για αυτό τα προστάτευε με τα φύλλα εφημερίδας. Μα ίσως να ήταν και ένας τρόπος να τα κρατήσει μακριά από τον καθένα, σαν ένας κωδικός μυστικός που δημιουργούσε μια περίεργη δικλείδα ασφαλείας, ένα λουκέτο αποτρεπτικό τόσο ώστε να μην το ταιριάξει κανείς με τις ολοφάνερες κλειδαριές και τα απότομα “μην πειράζεις εκεί”. Οι εφημερίδες ήταν ο κωδικός ασφαλείας της.

Ερχόμενη στο σήμερα, έχω ένα μακρύ κατάλογο με κωδικούς στο μυαλό μου… πιν κάρτας μισθοδοσίας, πιν κάρτας κινητού τηλεφώνου, πιν πληκτρολογίου, πιν στο μειλ, πιν στο υπολογιστή, πιν στο φέισκμπουκ… Έχω τόσα πιν και έχω σπαταλήσει τόση ευρηματικότητα για να ικανοποιήσω τις προϋποθέσεις των κωδικών ασφαλείας που χρειάζονται οι διάφοροι ιστότοποι, τόση δημιουργηκότητα περιπλέκοντας ημερομηνίες από γεγονότα της ζωής μου με τίτλους από τραγούδια, ξεχωριστές εκφράσεις, ρεύματα ζωγραφικής, ηρωίδες από μυθιστορήματα του Ναμπόκοφ, μουσικούς όρους ή την μάρκας της αγαπημένης μου παιδικής τσιχλόφουσκας.

Και τόση ζωή όση όλη η ζωή μου.
Τίποτα παραπάνω δε θέλω να πω παρά για αυτό το σκοτάδι των κωδικών που αποσιωπούν τα μυστικά μας,κωδικοποιημένα σε ένα διαδικτυακό άβατο για τους αγαπημένους μας ανθρώπους. Θα μείνουμε παγωμένοι και άγνωστοι μέσα σε δεκατέσσερις χαρακτήρες επί τόσες παρασκηνιακές κουκίδες της αφάνειας του κυβερνοχώρου. Θα αιωρούνται οι προτιμήσεις μας πίσω από τις μαύρες τελείες και εμείς θα έχουμε χαθεί μαζί με όλη μας την πορεία. Οι απόγονοί μας θα βρουν ένα τοίχος απροσπέλαστο. Ίσως να μη βρουν παρά χαζές σημειώσεις καθημερινής επικοινωνίας για να αναγνωρίσουν το γραφικό μας χαρακτήρα και τις σκέψεις μας. Δε θα μας μάθουν ποτέ. Ημερολόγια ηλεκτρονικά και γυμνές φωτογραφίες εραστών και ακόμη οι ιστορίες μας θα παραμείνουν χωρίς να αφηγηθούν ποτέ από στόματα και θα αναχαιτίζονται πάντα από τους ανεξήγητους κλειδάριθμους. Άσπιλοι, άναυδοι και παρθένοι θα είμαστε. Μπορεί να ήμασταν αναρχικοί, ερωτευμένοι για πάντα, βρυκόλακες και άπλυτοι.

(Ποτέ αποκρυπτογραφημένοι.)
Αλλά κανείς δε θα το ξέρει, γιατί οι υπολογιστές κρατάνε τις ζωές μας μέσα σε αρχεία, σκληρούς δίσκους και μια εικονική πραγματικότητα ομομήτρια πια με την κανονική ζωή. Και όλα αυτά συντελεσμένα σε ανύποπτο χρόνο.

Τη γιαγιά μας τη μάθαμε λίγο, ευτυχώς.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s