Καράμπα!

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

unemployed
Ψάχνοντας για να βρεις κάτι, χρειάζεσαι μια μέθοδο που να βασίζεται στη λογική και την αποτελεσματικότητα. Όταν, λοιπόν, βρέθηκα αντιμέτωπη με την απεριόριστη δυνατότητα του μυαλού μου, των ανεξερεύνητων γνώσεών μου και των ανυπέρβλητων δεξιοτήτων μου, θεώρησα πως αυτή είναι η μια και ουσιαστικότερη βάση της μεθόδου για την άμεση απορρόφησή μου από την ελληνική αγορά εργασίας. Δε ζητούσα, άλλωστε, πολλά…παρόλο ότι ήμουν μια ουρί μέσα στο ζόφο της Μόρντορ και της απαιδευσιάς των ανταγωνιστών μου. Να φανταστείτε ότι ήμουν απουσιολόγος σε όλο το τριτάξιο γυμνάσιο! Το μόνο που επιδίωκα είναι να βρω αυτήν τη δουλειά που η απόσταση από το σπίτι μου, τον φούρνο με τα σφολιατοειδή και το σπίτι της μαμάς μου να δημιουργεί ένα τρίγωνο που δεν θα ήταν απλώς συνυφασμένο με συμπτώσεις μα με υποκειμενική ποιότητα ζωής του τριπτύχου του ευ ζην μου, ¨ηρεμία και σεξ-λιπαρό φαγητό-πλυμένα ρούχα και τάπερ σε δέκα λεπτά”. Έτσι, με ηθικό ακμαιότατον και ένα σούπερ γουόντερμπρα σε τιμή προσφοράς ξεκίνησα τη διαδρομή μου στην αναζήτηση εργασίας χωρίς μάσκα οξυγόνου, ένα κατσαβίδι πρόχειρο για μια λοβοτομή ή το αποσμητικό μου που μου προσφέρει ασφάλεια και σιγουριά όλην την ημέρα. Τόσο θάρρος…

Έπιασα τα sites με τις αγγελίες εργασίες και ένα μειδίαμα σχηματίστηκε στα όμορφα χείλη μου. Ως επι το πλείστον ζητούσαν κάτι γραμματείς, κάτι πωλήτριες και κάτι σεκιούριτι. Όλες οι καλές θέσεις όπως Πρόεδρος της Δημοκρατίας ή (έστω) διευθύνων σύμβουλος σε μεγάλες εμπορικές εταιρίες είχαν καλυφθεί από μερικούς κορακοζώητους με κομοδινί απόχρωση μαλλιών, αλλά εντάξει… δε με πείραξε. Η μητέρα μου πάσχει από κλειστοφοβία και δε μπορεί να χρησιμοποιεί ανελκυστήρες και συνήθως αυτές οι πολυεθνικές τα γραφεία των διευθυντάδων τα έχουν με θέα την Ακρόπολη στο όγδοο όροφο. Συμβιβάστηκα με τις υπάρχουσες κενές θέσεις εργασίας και έστειλα πέντε μόνο βιογραφικά την πρώτη φορά, αφού με το πτυχίο μου στην σουβλακοτυλιχτική θα είχα σίγουρα απάντηση άμεσα. Με μια μικρή πίκρα διαπίστωσα μετά από μια βδομάδα πως κανείς δε ενδιαφέρθηκε να αυξήσει την παραγωγικότητα του γραφείου του και απέμεινα με ένα βιογραφικό και μια συστατική επιστολή από το ίντερνετ καφέ, που εργαζόμουν εως τότε, να μετεωρίζονται κάπου στο κυβερνοχώρο μαζί με αστρική σκόνη και κάποιες αδημοσίευτες φωτογραφίες της Τζέσικα Λόουρενς.

businessplanning-07

Τότε, με την πυγμή που με διακρινεί ως γνήσιο τέκνο Ελληνίδας μάνας, που θεωρεί ως τα είκοσι πέντε ότι το μπάνιο είναι αυτοκαθαριζόμενο και ότι το καρπούζι δεν έχει κουκούτσια, αντικατέστησα τη φωτογραφία του βιογραφικού μου με μια από αυτές που είχα βγάλει με λάγνο βλέμμα το καλοκαίρι στην παραλία της Λούτσας και πρόσθεσα στη επιστολή που συνόδευε το μονοσέλιδο βιογραφικό μου ένα υστερόγραφο που ξεδιάλυνε το προπέτασμα καπνού από τυχόν αμφιβολίες τα εξής : “Ο μπαμπάς μου έχει το οπλοποιείο στη γωνία της Σταδίου της Ομόνοιας¨.

Μπαίνοντας ξανά στον αγώνα με μαγιό και ηλιοκαμένο δέρμα, διάβασα όλες τις αγγελίες με τη σειρά που είχαν δημοσιευτεί, ακόμη και αυτές που εως τότε σνόμπαρα. Πως γινόταν να μην προσέξω τη συγκεκριμένη αγγελία που ο συντάκτης της είχε οραματιστεί εμένα προσωπικά. Η αγγελία έγραφε: “Ζητείται γραμματέας άγαμη, ανοιχτόμυαλη με δυνατότητα για ταξίδια. Μισθός 1.500 ευρώ”. Τη συγκεκριμένη περίοδο ήμουν ιδιαιτέρως άγαμη. Τι να πω για την ανοιχτομυαλιά μου; Θα ξεχάσω τότε που πρώτη εγώ έδωσα στη γιαγιά μου τη φραπελιά για να της γιάνει ο κοιλόπονός και όντως είχε εκπληκτικά αποτελέσματα, αφού μέχρι το τέλος της μέρας δεν της είχε μείνει ούτε κοιλιά, ούτε πόνος, ούτε χαρτί υγείας. Τα ταξίδια τα λατρεύω, γιατί είμαι ευέλικτος άνθρωπος. Π.χ. κάθε χρόνο που πάω στο χωριό μου στη Δαφνούλα για τρεις μέρες, με δυο βαλίτσες ταξιδεύω το καημένο και τριαντα δύο σακούλες Σκλαβενίτη σφιχτά δεμένες. Όσο για το μισθό, υποθέτω ότι ήταν χωρίς τα μπόνους! Έτσι, αποφάσισα να τους απαντήσω και να παύσουν και αυτοί οι χριστιανοί (χωρίς να θέλω να χαρακτηρίσω κανέναν) να δαιμονίζονται με αυτό το ατέρμονο ταξίδι αναζήτησης του ιδανικού υπαλλήλου.

Φυσικά και με κάλεσαν αμέσως. Ειδικά όταν μου είπαν πως τα γραφεία τους βρίσκονται λίγο έξω από τη Θήβα και εγώ ζω στην Αθήνα, τρελάθηκα… τι να σας λέω:! “Ευκαιρία να χρησιμοποιήσω το αστρόπλοιό μου!”, σκέφτηκα. Τους επισήμανα πως ωφέλιμο για αυτούς θα ήταν να αποφευχθεί η συνέντευξη, μα εκείνοι μου είπαν κάτι για “διαύγεια στις διαδικασίες” και κάτι τέτοια κομμουνιστικά, που ο παπάς της ενορίας δεν ενέκρινε και για μένα ήταν ανεξερεύνητο πεδίο. Κανονίστηκε η συνέντευξη, που ουσιαστικά εγώ θα τους έπαιρνα και αν ικανοποιούσαν τις υψηλές μου προσδοκίες ίσως να δεχόμουν την ταπεινή θέση, που διέθεταν στο τσαρδί τους. Παρφουμαρίστηκα, ντύθηκα σένια με μια δερμάτινη μαύρη μινι φούστα και ένα πουκάμισο λευκό με ανοιχτά τα τέσσερα πρώτα κουμπιά και μπήκα στο γιου τουμπ να δω κανένα βιντεάκι για να μάθω σουαχίλι, μιας και το είχα βάλει στο βιογραφικό μου. Αν και δεν νομίζω να ήταν τόσο θρασείς, ώστε να μου ζητήσουν αποδείξεις για όλα αυτά που έλεγα πως γνώριζα. Δηλαδή, είχα σημειώσει πως μιλούσα άπταιστα τη γλώσσα των δελφινιών, θα μου φέρνανε δελφίνια μέσα στο γραφείο να συνδιαλλαγώ; Εεεε… δε γίνονται αυτά τα πράγματα!
Όταν ήρθε η ώρα της συνέντευξης, μπήκα μέσα με αγέρωχο βλέμα και στητό κορμό για να κάνω εντύπωση. Έπαιξα και λίγο τη μπούκλα μου και έφτυσα τη τσίχλα μο με χάρη στο τασάκι τους για να δείξω τη μαθητεία μου στα μεγάλα σαλόνια και τα σαβουάρ τα βιβρ.
Επειδή τα προσόντα τα πληρούσα και με το παραπάνω (είχα βάλει και κάλτσα μέσα στο σουτιέν), φτάσαμε στην περιγραφή της θέσης. Γραμματέας προέδρου γαρ, μου είπαν. Γαρ άκουσα, γρύλισα και εγώ. Λίγο πολύ η θέση πέρα από το κομμάτι του πετυχημένου καϊμακιού, ήταν και η διασκέδαση του προέδρου κατά την ώρα του δεκατιανού ή του λαντς μπρέικ. Η αλήθεια είναι πως μέχρι τότε έφτιαχνα μόνο καραβίσιο καφέ χωρίς καμία φουσκάλα, αλλά είπα ψέματα και σημείωσα το γεγονός ότι έπινα πολύ καφέ. Οι κόπροι του Παβλόφ δηλαδή πως το έπιασαν το υπονοοούμενο με την επανάληψη; Εγώ γιατί όχι;

Η διασκέδαση του Προέδρου έπρεπε να είναι ένα μουσικοχορευτικό σόου, ένα μίγμα παράστασης στο Δελφινάριο με υποκριτική ικανότητα αλά Μιμή Ντενίση. Εγώ από χορό λίγο pole dancing είχα κάνει για τον Τάκη και τα ανοίγματά μου βρίσκονταν σε άθλια κατάσταση, αλλά είχα τη διάθεση να μάθω, να παιδευτώ και να εκπαιδευτώ. Νομίζω πως το διέκριναν σε μένα τη βαθειά προθυμία και περιμένω την απάντησή τους από λεπτό σε λεπτό στο σπίτι με πυτζάμες με φραουλίτσες και παρακολουθώντας το ενημερωτικό πρόγραμμα της Σκορδά…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s