Για τη Φωκίωνος

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

Fokionos Negri_1964

Τη Φωκίωνος δεν την είχα περπατήσει. Μεγάλωσα στον Πειραιά και στη θάλασσα της πόλης, μα τώρα την αγαπώ σαν να την ξέρω χρόνια.

Από το παράθυρο βλέπω την κορφή του πιο ψηλού ευκάλυπτου. Ο χειμερινός ήλιος τον περιαυγάζει και αυτός προσπαθεί να φτάσει τον ορίζοντα με την γέρικη κορμοστασία του τεντωμένος στις μύτες του. Χάμω δεν έχει περιποιημένο γκαζόν, ούτε λουλούδια, αυτά σαν τα κοσμητικά επίθετα με την μόνιμη και ιδιάζουσα ιδιότητά τους. Βλέπω και το μπαρ του Στράτου και ακούω τις αλαφιασμένες φωνές των παιδιών από το δημοτικό σχολείο.

Η Φωκίωνος Νέγρη λένε πως δεν έχει τη χάρη που είχε. Μα τι λένε;! Μπορεί να μην έχει τα εστιατόρια που άλλοτε γευμάτιζε η πλούσια αστική τάξη και τα πρώτα μπαρ με τους υπαινικτικούς φωτισμούς, μα έχει μια ζωή αποίμαντη που σε μαγνητίζει με την ειλικρινή της παρρησία. Έχει πολλές καφετέριες του συρμού με τη μπερδεμένη αισθητική του 21ου αιώνα, αλλά θα βρεις τη νοσταλγική αίγλη σε κάποια μαγαζάκια που συχνάζει φοιτητόκοσμος και κάποιοι καλοντυμένοι γεράκοι με τις κυρίες τους που φοράνε τα καλά τους μάλλινα κασκόλ, ριχτά στα τουιντ σακάκια τους και πέρλες ολοστρόγγυλες που τις αγγίζουν κοντοκουρεμένα σοφιστικέ καρέ.quinta

Οι πολυκατοικίες είναι αφημένες στο έλεος της οικονομικής κρίσης, μα είναι χαρούμενες γιατί είχαν ζήσει μεγάλες δόξες και εως αργά τα βράδυ τα φώτα στα μπαλκόνια είναι ευπρόσδεκτα φωτεινά. Όταν μπεις σε μια πολυκατοικία από αυτές με τις οβάλ τζαμαρίες ή αυτές που μυρίζουν τσιγαρισμένο κρεμμυδάκι με ρύζι μπερδεμένο με κανέλα, καταλαβαίνεις ότι μπαίνεις σε αυτά τα σπίτια που ξέρεις, που έχεις μεγαλώσει. Δεν είναι αυτά τα αχανή λοφτ με τις μινιμαλιστικές επιρροές, αλλά αυτά τα φορτωμένα με μπιμπελό, τραπεζομάντηλα στο χέρι και μαξιλάρια με κεντήματα σταυροβελονιά. Τα σπίτια αυτά δε θα σε εξαπατήσουν ποτέ. Ξέρεις πως εκεί μέσα είσαι προστατευμένος και η φυσική σου συστολή δε θα δε εμποδίσει να χαρείς τη φιλοξενία τους. Ακόμη και αν η ζεστασιά από το αναμμένο καλοριφέρ δεν υπάρχει πια και οι είσοδοι δεν έχουν τα φυτά εσωτερικών χώρων και η μια από τις δυο λάμπες είναι ξεχαρβαλωμένη και τον διαχειριστή δεν τον νοιάζει καθόλου, αφού κανείς δεν πληρώνει πια τα κοινόχρηστα, ποτέ δε θα χάσουν την οικειότητα της γειτονιάς. Και οι κενές θέσεις των θυρωρών θυμίζουν την εποχή που πέρασε και αυτή τη νέα που έχει έρθει… κανείς δεν θα σε ξεπροβοδίσει σαν επισκεφτείς τη γιαγιά σου στον τρίτο όροφο, αλλά δεν χρειάζεσαι πια αυτή την ηθική απαίτηση για να την νιώσεις ζωντανή. Δεν καπηλεύουν τη μοναξιά τους τα σπίτια αυτα για να σε προσελκύσουν. Είναι πια ολότελα ελεύθερες και γενναιόδωρες.

Ο πεζόδρομος είναι γεμάτος από κόσμο. Αυτό είναι ευοίωνο… η πολυπολιτισμικότητα των πλατείων δείχνει πολιτισμό· σημαίνει ειρηνική συνύπαρξη, σπάνια ανθρωπιά, σωστή διαχείριση, πνευματική εγρήγορση, ρηξικέλευθη αντίληψη της νέας τάξης πραγμάτων. Αν αφήσουμε πέρα τις αλήτικες συμπεριφορές και κάτι αντιδραστικούς συναισθηματισμούς, θα δούμε ότι κάπως τα καταφέραμε τελικά. Και η Φωκίωνος μπορεί να το μοστράρει αυτό ως κεκτημένο της, γιατί βλέπω πως απολακτίζει την αναξιοκρατία και δείχνει τη φιλοξενία της.

Τη Φωκίωνος Νέγρη που την περπατάω κάθε μέρα πια τη μαθαίνω από την αρχή και ιστορία δεν έχει τελειωμό.

Advertisements

2 thoughts on “Για τη Φωκίωνος

  1. σ’ ευχαριστώ για τις θύμησες, έζησα εκεί γύρω 3 από τα ωραιότερα χρόνια της παιδικής μου ηλικίας, από τα δέκα έως τα δεκατρία..
    πολλά φιλιά

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s