Η έμπνευση της εβδομάδας

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

thumb.php

Όλοι το έχουν δει. Όσοι δεν το έχουν δει, θέλουν να το δουν. Οι περισσότεροι δεν είναι θεατρόφιλοι. Τα έχει καταφέρει καλά “Ο Πουπουλένιος”…

Δεν φεύγεις με ευχάριστο συναίσθημα. Πονάς λίγο, γιατί σου ξεγυμνώνει την αλήθεια και σου ξεσκίζει τα πλειόμορφα ψέματα, εκείνα που περηφανεύεσαι πως είναι οι σοφιστείες της ζωής σου. Όλοι οι χαρακτήρες είναι ασήμαντοι ενήλικες μπροστά στα παιδιά, που έχουν μέσα στις κοιλιές τους. Αυτά ρυθμίζουν τα μεγαλοπιάσματα των ενηλίκων, την ηθική απαίτηση από όλους εκτός απο τον ίδιο μας τον εαυτό, τα δόγματα, σιβαϊστικά σχεδόν, που δηκτικά μας ειρωνεύονται χωρίς να το παίρνουμε πρέφα. Τα παιδιά, πειράματα των γονιών τους, έχουν αγανακτίσει και σαν μεγαλώνουν πιστεύουν πια σε ένα στρεβλό όνειρο τόσο πραγματιστικό και βίαιο, που γίνονται ανελεύθεροι συνεχιστές μιας πληγωμένης ιδέας.

Ο βασικός ήρωας του έργο, ο Χατούριαν Χ. Χατούριαν, είναι ένας πικραμένος αφηγητής, ένας παθιασμένος συγγραφέας που γράφει ιστορίες με “ηρωικούς” πρωταγωνιστές-παιδιά, που ποτέ δεν τους διάβασαν παραμύθια. Ένας περίεργος χαρακτήρας που αγάπησε τόσο πολύ την οικογένειά του, ώστε να την σκοτώσει (σκοτώνει τους γονείς του για έναν αδερφό που τον γνώρισε την μέρα που τον έσωσε από ένα ορμητικό δράμα). Ο ήρωας, αυτός σε συνεπαίρνει, με το θράσος των παραμυθιών του, τον ανέγγιχτο τρόμο στην τραγωδία που έρχεται, μα και το θάρρος της αιώνιας ζωής, που έρχεται μέσα από τα γραπτά του. Και αυτό είναι μια ελπίδα αρκετά ρεαλιστική μα ολοσκότεινη, γιατί για να φτάσεις να δεις αυτό το φως πρέπει να κατακρεουργήσεις τη φενάκη μιας αγκαλιάς, που δεν πήρες αληθινά ποτέ. Και να φτάσεις τα ανθρώπινα όρια στο σημείο που θα σου ευαγγελίσουν το πραγματικό νόημα όλων των πράξεων σου εως τώρα.

Και έπειτα υπάρχει και ο Πουπουλένιος, ένας άμορφος φίλος των παιδιών που επεμβαίνει υπερφυσικά χωρίς να τα ξαφνιάζει, γιατί αυτά είναι ατρόμητα ήδη στα εφτά τους. Ένας φανταστικό Χερουβείμ από πούπουλα, που δείχνει στα παιδιά τη συνέχεια “σε αυτή την ιστορία” μετεωρίζοντάς τα πάνω από τα προβλήμάτά τους και “θαλλασοπίγνοντάς” τα τελικά σε μια μόνη λύση, σε ένα διχασμό μιας αιματηρής θυσίας.

Όμως, σε ένα θεατρικό έργο σαν αυτό, που μεγαλουργεί σε διαλόγους, ατμόσφαιρα και πλοκή ανάμεσα στο χιούμορ και τον ανθρώπινο πόνο, τη βία της εξουσίας από οπουδήποτε, αφήνει ένα μήνυμα αγάπης, εμπιστοσύνης, αρρενοπρεπούς ευτυχίας. Υπάρχουν οι ιστορίες που θα μείνουν να τις διαβάσουν οι επόμενοι. Υπάρχει και η αγάπη, εδώ αδερφική, και μια αυτοθυσία τοσο σπουδαία, που σκορπίζει τον Πουπουλένιο στο τίποτα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s