Για τον ιδανικό αναγνώστη

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

the-plastic-dolls-collection_2686905

Ο μαθητευόμενος σαξοφωνίστας του πρώτου κάθε πρωί, νωρίς με τον καφέ μου, φυσάει και ξεφυσάει νότες. Επανάληψη, στην επανάληψη… το έμαθε το κομμάτι. Μας χωρίζουν (σίγουρα) ένα εφηβικό υπνοδωμάτιο, ένα σαλόνι αμερικάνικο, ένα κορίτσι με πιασμένα μαλλιά κοτσίδα, ένας νεροχύτης με ένα ταψί με αφυδατωμένες πέτσες κοτόπουλου, κοκαλωμένες πάνω του.

Όμως, ακούω ό,τι έχει να μου πει…

Ό,τι γίνεται να είσαι ένα πρωινό καθημερινής σε ένα διαμέρισμα του τρίτου ορόφου σε ξεπεσμένη περιοχή, να διαβάζεις τα μαύρα στίγματα κάποιου ονειροπαρμένου, που τα χρέη έμειναν απλήρωτα και παχιά στον αιώνα αυτόν που δεν έχει αρχή, μέση, τέλος και (σίγουρα) δεν έχει εκατό χρόνια.

Γίνεται να έχεις συμφωνήσει με τον εαυτό σου.

Να έχεις ένα ίσο ρεφενέ στη ζωή σου, γιατί η ζωή σου δεν είναι εμπορικάκι να παζαρεύεις την ευτυχία της Δευτέρας με αυτή κάθε τέλους της εβδομάδας. Γιατί τα χρόνια γίνονται “έμπυρα” στις ανάγκες (σε αυτές που λένε βασικές, παγιωμένες) και φτάνεις στα εξήντα πέντε στα πρόθυρα ένος καθρέπτη να βλέπεις ματωμένα χέρια και δε ξέρεις ποιανού είναι αυτές οι γλίτσες οι κόκκινες και δε ξέρω πόσο ακόμη χρόνο χρειάζεσαι μέχρι να συνειδητοποιήσεις ποιόν διακορεύεις με δάχτυλα λυσσασμένα εως τώρα και έχεις αυτά τα χέρια.

Πώς να επιστρέψεις στην ακεραιότητα μετά από τέτοια δράση;

Τόσος καιρός με αυτά τα συστατικά να εθίζεσαι,

μια παρθενορραφή δε σώζει.

Χρειάζεται κάτι πιο ριζοσπαστικό….

Για μένα, να γράφω.

Για σένα;

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s