Η ντροπή δεν είναι δουλειά

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

thumbnail

Καμία σχέση με αυτό που είχε πει κάποιος Αμέλιος, “Πρέπει να έρθουν σε μένα, όχι εγώ σε αυτούς”.  Αλλά (λιγάκι) αυτοί, οι ασάλευτοι, έπρεπε να έρθουν σε μένα που δε μπορούσα να χαιρετίσω χωρίς να προσθέσω ένα ακόμη σαρδάμ στην πλούσια συλλογή μου ή ένα τραγελαφικό κεκέδισμα. Ο κόσμος έπρεπε να γνώριζε το συγχυσμένο μου μυαλό και να με πλησιάσει με άγιες σκέψεις και ψυχή. Και αυτή ήταν η κατάσταση… εγώ πολύ, πολύ και περίσσεια ντροπαλή με καμία ευγλωττία, κανένα χάρισμα. Και καρυδένια ξύλινη μορφή για κάποιους. Στην αρχή είναι γατζώματα από το πόδι της μαμάς. Αργότερα, μπορεί να σε πουν έφηβο αντιδραστικό, νευρικό με αυτές τις ντροπές. Όμως, μετά τα πράγματα δεν είναι καθόλου εύκολα. Γίνεται τέλεια απαλλαγή, τεατράλε ερμηνεία για σένα τον ίδιο που σε ξέρεις από τόσο δα αόρατο πλάσμα. Ντροπή, συστολή, φόβος, ανασφάλεια. Αυτά.

Στα δεκαοχτώ που έχεις την τύχη να ξαγκριστρωθείς από την οικογένεια, πρέπει να σε έχουν προετοιμάσει. Αλλά με κάτι αγάπες και αναβλητικότητες και μάνες-πάντα εκεί για σένα λίγο να καταχραστείς την κατάσταση, μαλθακεύεις για πάντα. Έτσι, στα δεκαοχτώ έχεις μια ευκαιρία. Και μετά εξελίσσεσαι στη σχολή, στο φλερτ, στις φοιτητικές δουλιές… του ποδιαριού, ταμίας, σερβιτόρος, πωλήτρια. Και δίνεις τόπο στην εξωστρέφεια. Μιλάς και χαίρεσαι και ανοίγεσαι εκείνες τις ώρες, αλλά το πρόβλημα παραμένει, γιατί αυτή εσωτερική δουλικότητα και η απύθμενη βλακώδης ανασφάλεια δε σου επιτρέπει παρά στα πλαίσια του υπερβολικά φορμαλιστικού να λειτουργήσεις, όταν οι άλλοι δίπλα σου κόβουν και ράβουν… αυτοί οι χαρισματικοί, οι προσοντούχοι,του χρόνου όλων των υπολοίπων δικαιούχοι. Εσύ κατευνάζεις τον εαυτό σου μέσα σου, μένεις ακάθαρτος πλάι στους στιλβωμένους. Και καλά κάνουν και σου παίρνουν το μερίδιό σου.

Μετά μεγαλώνεις. Διαρκείς ως ντροπαλός, κοκκινίζεις, δυσκολεύεσαι, αποσιωπάς τον εαυτό σου, σε περνάνε για χαζό, για σνομπ, για εξυπνάκια, για ημίτρελο, για κουλτουριάρη, για καταθλιπτικό, για ανίκανο. Εσύ μόνο ντρέπεσαι και βέβαια δεν εξασφαλίζεις στον εαυτό σου του τι θα πεις και πως, αν το ανοίξεις το ρημάδι. Και πως να σε πιστέψουν οι άλλοι ότι δεν είσαι τίποτα από όλα αυτά; Θα ήταν σαν αντιορθολογική πίστη προς εσένα, αφού συνένωνεσαι σε μια ατέρμονη αντιφατικότητα με τις εκλάψεις θάρρους και τις εξάρσεις θράσους. Και εσύ είσαι κοτζαμ μαντράχαλος και ντρέπεσαι το κορίτσι απέναντι, την κυρία στο γκισέ, τις μεγάλες παρέες, τον περιπτερά, τον πετυχημένο γείτονα, το μετανάστη θείο, τον παλιό σου δάσκαλο, την νυν του πρώην σου, τον διαχειριστή της πολυκατοικίας, τον πλασιέ που σου χτυπάει το κουδούνι. Όλους θα τους ντρέπεσαι και πάλι.

Η ντροπή είναι ύπουλη. Παίρνει το υπερεγώ σου και στο κουρελιάζει. Δαιμονοποιεί κάθε όνειρο, αφυδατώνει κάθε προσπάθεια. Πόσο κουράζει. Θα περάσει, όμως. Θέλει λίγο χρόνο να φας τα μούτρα σου, ώστε να καταλήξεις να αυτοπαρουσιάζεσαι όπως σου πρέπει.

Στο κάτω κάτω της γραφής, σαν υστερόγραφο, θα σας πω πως η ντροπαλοσύνη είναι καθαρτική αρετή και την συνηθίζεις. Γίνεται καθημερινότητα να μην είσαι ντροπαλός, όποτε το θες και μετά να ξαναγεννιέσαι μέσα στη συστολή, που δεν είναι δουλειά μα δείχνει  τσίπα και σεβασμό.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s