Η έμπνευση της εβδομάδας

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή f6

Μια οικογένεια, ένας ομορφονιός Σουηδός με κοντόχοντρα μπούτια και γυναικωτή περιφέρεια Τουρκάλας χορεύτριας, μια ξερακιανή ψηλή Σουδέζα με μάτια σαν κουμπότρυπες και στιλ “είμαι μαμά και φοράω μόνο πυτζάμες”, δυο μικρά καρμπόν παιδάκια που σίγουρα θα προκαλούσαν αμφιβολίες ακόμη και στα πιο αξιόπιστα αποτελέσματα    εξέτασης DNA, βρίσκονται σε διακοπές στις Άλπεις για να κάνουν σκι και τίποτα άλλο, αφού όλη η οικογένεια έμενε μαζί στο δωμάτιο του καρυδένιου σαλέ. Και τότε συνέβη μια χιονοστοιβάδα και ένα δράμα, αφού όταν η ορμή της σκόνης του χιονιού τους πλησιάζει απειλητικά ενώ τρώνε κάτι γκουρμέ βορινές αηδίες, ο τύπος με τους ωραίους κοιλιακούς αδειάζει όλη την οικογένεια, παίρνει κινητό και πιστωτικές και τρέχει να βρει την αθανασία μόνος τους, ενώ ο μικρός Χάρι, η τσαούσα Βέρα και η αλόγα Έμπα προσπαθούν να διαχειριστούν την κατάσταση. Όλοι σώζονται, μα μένει πίσω το δράμα που σας ανέφερα πριν.

Έχουμε, λοιπόν, τον άνδρα, που φοβήθηκε, ξέχασε τον ρόλο του ως προστάτη και αφέθηκε στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης να τον παρασύρει σε μια καθόλου ηρωική φυγή. Και αυτό είναι κάτι που αρχικά η Έμπα δε μπορεί καν να το συζητήσει με τον σύντροφό της. Έρχεται η σιωπή… η σιωπή μεταξύ του ζευγαριού, που είναι τόσο ολέθρια, τόσο πυκνή και αγκαθένια που την οδηγεί αργότερα σε μια εξομολόγηση μπροστά σε φίλους του ζευγαριού και φέρνει τον Τόμας αντιμέτωπο με ένα ανεπανόρθωτο πλήγμα για την ανδρική του τιμή. Τέτοιο πλήγμα που τον κάνει να της πει χαρτί και καλαμάρι για τις απιστίες του και λοιπά παραπτώματα με ένα τρόπο τραγελαφικο, κωμικό και ολότελα έμπλεο αυτολύπησης. Αυτή τον ειρωνεύεται διακριτικά μέχρι που εκνευρίζεται συγκρατημένα και σουηδικά.

Βασικός χαρακτήρας δεύτερου ρόλου είναι μια γυναίκα που γνωρίζουν στο σαλέ, που αν και παντρεμένη με δύο κόρες, χωρίς κανένα πρόβλημα παρουσιάζει τον εραστή της και εκμυστηρεύτεαι στην Έμπα την αντι-συμβατική κοσμοθεωρία της σε σχέση με τα ερωτικά της. Έτσι μόνο, η Έμπα δέχθηκε σχεδόν ανέκφραστη την περασμένη απιστία του Τόμας και τα ψεύτικα δάκρυα του. Βέβαια, ίσως, φταίει οτι βρίσκονται στη μέση του πουθενά με δυνατότητα διαφυγής μόνο με τη βοήθεια του Γιούρι Γκέλερ.

Είναι εκπληκτικά ανθρώπινη η προσέγγιση της σχέσης των δύο φύλων και των αντίστοιχων στεροτύπων. Δεν είναι μόνο δράμα, κλάματα και ουρλιαχτά. Αν έχουμε να κάνουμε με κανονικούς ανθρώπους, υπάρχει και γελιότητα και αγκαλιές και δεν-σε-αντέχω-άλλο φάσεις αποκαρδιωτικές μα και νωθρά αστείες, σαρκαστικές και θαμπές. Υπάρχει η κάθαρση και το μη-κρίνεις-για-να-μη-κριθείς και τελικά καταλήγεις σε μια συνεννοημένη αντιφατική καθημερινότητα συντροφικότητας και ενδοοικογενειακής συνύπαρξης.

Μια καλή ταινία με περίεργο χιούμορ, στοιχεία θρίλερ, τοπία τύπου Ιντερστελλαρ, μουσική επένδυση τον χειμώνα του Βιβάλντι και τις κουμπουριές από τα μηχανήματα πρόκλησης ελεγχόμενων χιονοστοιβάδων. Μια πολύ καλή ταινία, αν τελείωνε πριν τις τελευταίες σκηνές με το περιστατικό του λεωφορείου.

Εν τέλει, ποιά ταινία είναι; Η “Ανωτέρα Βία” του Ρούμπεν Οστλουντ.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s