Ο κύριος Όλντμαν

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

The-Best-Offer

Η ταινία “The best offer” είναι του 2013. Την είχα δει και τότε, αλλά όχι ενδοσκοπικά.‘Ηταν απόλαυση από σκηνοθετική άποψη να βλέπεις ένα ψηλοτάβανο δωμάτιο απομονωμένο από συναθροίσεις ανθρώπων, καπνούς από τσιγάρα και χάχανα κοσμικά, μα με χίλια ζευγάρια μάτια θηλυκά σε πόζες λάγνες, ενθαρρυντικές, προσεκτικές να έχουν επίκεντρο το μοναδικό θεατή τους, τον κύριο Όλντμαν. Ήθελα να ξαναδώ τον χαρισματικό εξηντάρη, δημοπράτη στο επάγγελμα, πωρωμένο με τη συλλογή από γυναικεία πορτρέτα σπουδαίων ζωγράφων.

Ο κύριος Όλντμαν ένας υποχόνδριος γέρος, φοβισμένος από τον έρωτα και τις γυναικές. Αποκληρώνοντας οποιοδήποτε ανθρώπινο συναίσθημα εξαρτώμενο και εκπορευόμενο από ύπαρξη άλλη πέρα από τη δική του, ζει ανάμεσα στις πιο όμορφες γυναίκες που προκάλεσαν ενδιαφέρον, έρωτα, αγάπη ή απλώς προσφορά χρήματων για να μείνουν αιώνια μέσα σε ένα κάδρο και να κοιτούν κάθεμιά το θαυμαστή τους. Ένας άνδρας ορφανός, που δε γνώρισε τη μητέρα του και αυτή η άτυχη αρχή τον έκανε ολίγωρο προς τις ανθρώπινες σχέσεις, ώστε να καλύπτει με γάντια τα χέρια του και με κέλυφος οστρακόδερμου την καρδιά του.

Ο κύριος Όλντμαν είναι ο άνθρωπος που συναντάς στο συνοικιακό καφέ κάθε σαββατοκύριακο να πίνει μόνος τον καφέ του και αναλόγως με τη δική σου διάθεση τον κρίνεις περιφρονητικά, αδιάφορα, με επιείκια, με συμπόνια. Είναι ο άνθρωπος που ζει στο διπλανό διαμέρισμα και ακούς κάθε απόγευμα την πόρτα του να ανοιγεί συγκεκριμένη ώρα. Ο άνθρωπος που πληρώνει τα κοινόχρηστα πάντα στην ώρα του, που σε αφήνει να μπεις πρώτος στο ασανσέρ, που τον αφουγκράζεσαι καμιά φορά να μιλάει στο τηλέφωνο από την μεσοτοιχία με αυστηρότητα. Κάποιος ανώνυμος με μακροσκελείς προσωπικές εξομολογήσεις σε ένα διαδικτυακό φόρουμ. Ένας ερημίτης μέσα σε ένα χαώδες ασυγύριστο πατρικό σπίτι με κρεμασμένες γραβάτες από τα πόμολα της ντουλάπας. Τίποτα παθογενές, τίποτα ζωντανό. Μια έξη οχυρωτική.

kritiki-tainiasto-teleio-xtupima

Άνθρωποι που αποφεύγουν την αγάπη και γίνονται σκιόφιλοι μιας ειρηνικής γραμμικότητας στη πορεία των γεγονότων της ζωής του. Πληγωμένοι που δεν ξαναδίνουν την καρδιά τους σε κανένα. Οι παλαιότερα ανοιχτόκαρδοι, που στενεύουν την αγκαλιά τους, εξαερώνουν την καρδιά τους και στραγγίζουν την πεμπτουσία της ζωής από ένα μαραμένο σπέρμα και φτιάχνουν μια νοθευμένη με αρρωστημένη ησυχία ιστορία. Αν είναι τυχεροί αυτοί οι διεκδικητές μιας ήρεμης ζωής με φαινομενικά χαυνωτική επάρκεια, θα γνωρίσουν έστω και για λίγο την πραγματική ευτυχία. Θα σκίσουν κάποιο ερωτικό γράμμα, θα κλάψουν σε ένα παγκάκι με σηκωμένο το γιακά τους ένα βράδυ μέσα στην πόλη, θα περιμένουν μόνοι τους σε ένα εστιατόριο να έρθει το ταίρι τους. Και μια τέτοια ευτυχία δεν ορίζεται από το τέλος της περιπέτειας. Αν πληγωθείς στο τέλος, τουλάχιστον το έκανες.

Ο κύριος Όλτνμαν προδόθηκε, αλλά έζησε επιτέλους κάτι στη ζωή του πέρα από συγκίνηση αισθητηριακή. Είναι ένας ήρωας ολοκληρωμένος στο τέλος της ταινίας. Καμία κατάθλιψη, κανένα πικρό νόημα από αυτόν τον ήρωα. Ένα γεμάτο τέλος και μια πικρή αισιοδοξία. Από το τίποτα…

Advertisements

2 thoughts on “Ο κύριος Όλντμαν

    1. Ναι! Εξαιρετική η προσέγγιση του παθιασμένου με του τεχνη, του αυτοπροσδιοριζόμενου ως μαικηνα που τελικα νιώθει την αγαπη στη πραγματική της διάσταση , την ανθρώπινη

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s