Ένα ευχαριστώ στις παπαρούνες

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

11185806_10153335081771757_148975512_n

Οι άτιμες οι παπαρούνες, οι αντιεμπορικές, προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους. Ανάμεσα σε νησίδες δρόμων ταχείας κυκλοφορίας, κάτω από τα χαλασματα της ασφάλτου βγάζουν τα μαύρα κεφάλια τους. Φυτρώνουν πέντε ή δώδεκα μαζί κάτω από μερικές ξεζουμισμένες ελιές και αναπνέουν την πνιγηρή μυρωδιά που απλώνεται γύρω από τα ελαιοτριβεία. Μια σχισμή ήλιου και αέρα να βρουν και ξεπετάγονται με τον ασθενικό τους τριχωτό μίσχο στις ρίζες των πυλώνων της ΔΕΗ. Μια ρωγμή από τα τσιμέντα του πολιτισμού ψάχνουν και κάθε Μάη το βρίσκουν. Βάφουν το τοπίο με το κοκκινάδι τους. Κάνουν τη δουλειά τους, δηλαδή.

Είναι φιλότιμες σαν Ελληνίδες γυναίκες. Είναι φιλόπονες σαν αγρότισσες. Είναι ελεύθερες σαν ερωμένες. Είναι σκίτσα λουλουδιών.

Τι αμαρτωλό κάνουν; Χώνονται εκεί που δεν τις υπολόγισαν ανάμεσα στις καλοστεκούμενες μαμόθρεφτες ολλανδικές μαργαρίτες. Ξεπετάγονται από τις στοιχίσεις των αστέρ και μαζεύουν ήλιο πρώτες, αυτές οι σκληροτράχηλες. Ερωτοτροπούν με τα κίτρινα ανθάκια και τις άναρχες πρασινάδες πάνω σε βράχια. Στα γλαστράκια των μπαλκονιών τρέφονται από το νερό της βρύσης και νιώθουν ευπρόσδεκτες στις πόλεις για λίγο.

Στους αγρούς δεν τις έβαλε ο Θεός, μα ο Άντι Γουόρχολ.

Κάνουν τη δουλειά τους, δηλαδή.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s