Άτιτλο #8

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή tumblr_npxa164mjZ1qcysxeo1_1280

Από τα στεροτυπικά χαρακτηριστικά μιας καλλιτεχνικής προσωπικότητας έχω τον παραλογισμό και την κατάθλιψη. Πάνω κάτω δηλαδή, είμαι μια ολοκληρωμένη καλλιτέχνις και εκπληρώνω την γενική ύφεση που έχει υποστεί η σχέση ευτυχίας και ικανοποίησης με την τέχνη μέσα στην γενικότερη έκπτωση και ξεροφαγία της εποχής.

Μιλώντας για στερεότυπα, αναπτύσσω ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση, όταν χάνω κάτι ή χαλάει κάτι άλλο ολοσχερώς και τέλος πάντων μια εντελώς αλληλοεξαρτώμενη σχέση από τα υλικά αγαπά που με τόσες εργατοώρες έχω συγκροτήσει γύρω μου, ώστε όλο και λιγότερο να με απασχολούν οι άνθρωποι. Kαι έχω τόσα πράγματα και καθόλου από τα θαύματα. Και έγινα και εγώ ένα πράγμα και καθόλου θαύμα.

Το απόλυτα εποικοδομητικό με τα αντικείμενα είναι πως δεν έχουν δεύτερες σκέψεις και αυτό είναι το βασικότερο όλων για να φτιάξεις ένα περιβάλλον ασφαλές για να αναπνέεις. Επιπλέον, τα αντικείμενα δε μου προκαλούν καθόλου φόβο, ενώ με τους ανθρώπους που είναι ικανοί να συνδυάζουν λέξεις (έστω και με τους πιο απλοϊκούς σχηματισμούς) και να τις μεταφέρουν ως σκέψεις και ενίοτε να προειδοποιούν με μια ισχνή απόπειρα ότι θα τις πραγματοποιήσουν, ποτέ δε μπορείς να είσαι σίγουρος. Τα πράγματα τα βρίσκεις εκεί που τα αφήνεις και ευτυχώς δεν υπάρχουν ανατροπές αν ζεις μόνος και δεν γίνει σεισμός ή η καθαρίστρια δε λειτουργεί με κάποιο υπόγειο και τελείως αφροδισιακό τρόπο, αυτό της νηνεμίας. (Γιατί η ησυχία είναι αφροδισιακή. Έχετε καυλώσει ποτέ με φασαρία; Είναι σχετικά δύσκολο, νομίζω. Οι εξαιρέσεις είναι ακατανόητες. Π.χ. στα κλαμπ με την αλματώδεις ηλεκτρονικές νότες, που τις κάνει να μπερδεύονται και σχεδόν να αιωρούνται πάνω από το κεφάλι σου σαν άρες, πως καυλώνουν οι άνθρωποι, δε γνωρίζω. Βέβαια, εδώ έρχομαι στα λόγια μου πάλι. Γιατί εκείνες τις θορυβώδεις ώρες οι άνθρωποι φέρονται σαν αντικείμενα και τα αντικείμενα διακατέχονται από αυτή την ευτυχή κατάσταση να μη γνωρίζουν τι είναι, να δέχονται αυτό ακριβώς το οποίο τους συμβαίνει χωρίς καμιά μετουσίωση σε κάτι πιο νορμάλ.)

Οι άνθρωποι- αντικείμενα νιώθουν επιπόλαιη χαρά, αφού η έλαχιστη ασφάλεια που σου εξασφαλίζει η εγγύηση εφ’όρου ζωής είναι αρκετή. Αυτό τους κάνει να νιώθουν λίγο αθάνατοι και στο απυρόβλητο. Είναι αλήθεια πως οι άλλοι παίζουν μικρό ρόλο και συνήθως είναι φωνές από ένα τούνελ που ίσα ίσα φτάνουν ως ψήγματα συνείδησης το βράδυ που κοιμούνται. Άλλωστε, τα βράδια είμαστε όλοι ίσοι, εκτός από τους ερωτευμένους που βασανίζονται, γιατί είναι ολοφάνερα αντικείμενα κάποιου και επιστεγασματικά του συναισθήματός τους.

Οι άνθρωποι αντικείμενα μπορεί να βρουν την υγειά τους, αν βρουν κάτοχο. Δύσκολα ζουν μόνοι τους. Ακόμη και αν δεν πέσουν σε καμια διασταύρωση με τον δικτάτορα τους ή τον ιδιοκτήτη τους, να ξέρετε όμως πως θα την βρουν την άκρη, γιατί υπάρχουν πάντα οι γονείς ή κάποιος ερωτικός σύντροφος ή ο παπάς της ενορίας που μυρίζονται αυτές τις ευκαιρίες από χιλιόμετρα και σπεύδουν να επωφεληθούν από τις προσφορές. Και υπάρχει μεγάλη προσφορά σε αυτόν τον οξυγονούχο πλανήτη.

Παρά τα αντιθέτως θρυλούμενα, οι άνθρωποι αντικείμενα χρειάζονται οξυγόνο. Τόσο όσο. Μη φανταστείτε καμιά κοστοβόρα χρήση του. Ίσα ίσα, για να ζουν στην παραίσθηση πως δεν είναι αντικείμενα. Το γνωρίζω από προσωπική επαφή. Έχει γεμίσει η πολυκατοικία από δαύτους. Αυτή η μέχρι πρότινος υποσιτισμένη πολυκατοικία έχει πάρει ένα δάνειο ζωής τόσο έντοκο που μπορεί να δικαιολογήσει την καταστροφή που έρχεται. Μέσα σε όλες αυτές τις ζυμώσεις, χωρισμένες μάνες με παιδιά στην αγκαλιά επιστρέφουν στο πατρικό. Και άνεργα εγγόνια και ανήλικα ορφανα. Αρχίζει μια παρατεταμένη εφηβεία που καταλήγει σε μια ναρκαλιεία συνταξιούχων ψυχών.

Μέσα σε αυτόν τον μισαλλοδοξο, τον πολυτεχνίτη, τον ράφτη με τα κοστουμάκια στα μέτρα μας υπάρχει και αυτό το αγόρι. Το αγόρι μπορεί να σε σημαδέψει με ένα αφροδίσιο νόσημα ή πια μελανιά ανάμεσα στα χυμένα μπούτια σου.  Αυτό το αγόρι μπορεί να είναι ένα ανήλιαγο πορνογράφημα, που το γράφεις δίπλα στον άντρα που έχεις παντρευτεί και τα γράμματά σου μοιάζουν με φυλακές που θέλουν χίλιους κωδικούς και συνεννόηση για να τις αποκρυπτογραφήσει κάποιος οποιοδήποτε άλλος. Αυτά αν είσαι τυχερός άνθρωπος. Αν δεν είσαι, μπορεί να τρέξεις σε φυγή σε μια αντίθετη κατεύθυνση από αυτή του αγοριού και να είσαι σκέτο αντικείμενο ξανά ή με διάρκεια.

Advertisements

2 thoughts on “Άτιτλο #8

  1. Μερικές φορές νιώθω την απόλυτη μοναξιά στη σκέψη πως αν κοιτάξω γύρω μου θα εντοπίσω μόνο τέτοιους ανθρώπους αντικείμενα. Νιώθω πως βρίσκομαι σε μια βαβέλ. Βέβαια και μεις άνθρωποι αντικείμενα είμαστε. Η διαφορά με τους υπόλοιπους είναι πως το γνωρίζουμε. Εκεί λοιπόν ψάχνεις να βρεις τον άνθρωπο αντικείμενο που για σένα θα είναι ο άνθρωπος, αυτός που θα σε φτάσει σε μια απόλυτη μέθεξη. Είπαμε. Όλοι μας είμαστε άνθρωποι αντικείμενα. Η διαφορά μας είναι πως είμαστε σαν μια σταγόνα στον ωκεανό που ξεχωρίζει.

    Εξαιρετικός ο λόγος σου.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s