Το υπερηχογράφημα

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

f025e9a8e3f7b89547d5fbb72abfe5aa

Εσύ που τα γραφεις. Εσύ να τα γράψεις.

Περίμενα στο στενό της άλω της σήψης της πολυκατοικίας μου.

‘Ενας λεκανοειδής βόθρος που αφυδατώνονται χιλιάδες χρησιμοποιημένοι άνθρωποι.

Εσύ που τα γράφεις να ακούσεις  τις φωνές από τα ανοιχτά παράθυρα της γειτονιάς. (Καταλαβαίνεις.)

Τόσοι άνεργοι πυρακτωμένοι,  όνειρα νέων κάτω από τα κυκλώπεια μπάζα.

(Η μόνη διέξοδος η βία.)

Στις λαϊκές γειτονιές βλέπεις την κρίση χωρίς κανένα προπέτασμα. Πας με γυμνά πόδια. Μπαίνεις στην τάφρο με τα σκατά. Περπατάς μέσα σε αυτά και κάποια στιγμή τα συνηθίζεις. Οι άνθρωποι που κάθονται έξω από τα σπίτια πια δεν είναι χαρούμενοι. Κάποιοι λένε “Γειά σας”, καθώς περνάς. Σαν τους παλιους καιρούς. Γειτονιά. Μα τώρα από φόβο.

“Ποιος είναι αυτός;”

Σε κοιτούν με χαμένη ματιά. Εντελώς σκορπισμένη.

Ματωμένη γειτονιά. Μισότρελοι σαραντάρηδες στα μπαλκόνια ξεφλουδίζουν μανταρίνια. Οι γονείς τους λείπουν. ‘Εχουν βγει με σακούλες πλαστικές και ψάχνουν σκουπίδια. Βρώμικα ρούχα, τρύπιες ανάσες, λέσια. Συμμαθήτριες με μωρά στην αγκαλιά, κερατωμένες ψυχές. Γέροι με στραβά στόματα.

Καλώς ήρθατε στην γειτονιά μου! Έχουμε λαϊκή αγορά κάθε μέρα. Κοιτάξε τους πάγκους! Θα βρείτε σπουδαία πράγματα για να αγοράσετε. Ξεπουλάμε. Έχουμε προσφορά, καθόλου ζήτηση.

Έπειτα, κατηφορίζουμε στα Ταμπούρια. Από τα συντριβάνια ξεπετάγεται αέρας.

Αχ! Να δροσιστούμε! Στη γειτονιά μου την ισχαιμική με τον καθετήρα τηλεόραση και αυτήν την Παναγία την χιλιοατιμασμένη, οξυγόνο πια δεν έχουμε.

“Κοίτα αυτό το ζευγάρι! Τους ξέρεις;”

Όχι. Ξέρω τους άλλους με τον υπερτροφικό γιο, ένα λεβιάθαν φτώχειας με ξεσκισμένες παντόφλες και τη μητέρα του τη ρακοσυλλέκτρια που κολλάει μύξες στα καθίσματα στο 17 το τρόλεϊ.

“Μύξες; Κάτι ξεχασμένα ιδεώδη κολλάει.”

“Τους μπερδεύω.”, σου απαντώ.

Άλλωστε εδώ μεγάλωσα. Θα μπορούσα να σου αφηγηθώ την έξη της κοπροφαγίας.

Οικογένειες που ζουν με συντάξεις μιας ετοιμόρροπης γιαγιάς.

Οικογένειες με παντρεμένα παιδιά που τρώνε μέσα από άδειες κατσαρόλες.

Οικογένειες που έχουν καντηλάκια στην κουζίνα με μια φωτογραφία παιδιού αγέννητου.

fc0f9ef1e8aaff2bc6d0b0dfd20ffa15

Παλιά, η γειτονιά είχε γάτες που νιαούριζαν τα βράδια. Είχε αναμμένα κεριά στα μικρά εικονοστάσια. Είχε διαβάτες με φρατζόλες υπό μάλης. Είχε παιδιά που έκλεβαν παγωτά από τον κουτσό περιπτερά. Είχε έφηβους ερωτευμένους να καβαλούν χρονομηχανές. Είχε λαϊκά τραγούδια στη διαπασών. Είχε γλαστράκια στις αυλές με φυτεμένες τύχες. Είχε έγκυες γυναίκες που έτριβαν τους τοίχους και έτρωγαν τις ρωγμές. Τους έλειπε το ασβέστιο. Τώρα, μας λείπουν οι τοίχοι.

Advertisements

2 thoughts on “Το υπερηχογράφημα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s