Κόκκινο και κίτρινο

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

10632702_10203549572354291_4981683003902222430_n

Περπατάω στην γειτονιά μου, στην αρχή της Σαλαμίνος. Παντού επιγραφές. Νέον επιγραφες, ζωγραφιστές επιγραφές, δυσάρεστες επιγραφές κρέμονται στο ανισόπεδο τεχνητό αυτό στερέωμα. Φρουτεμπορική “Βιτσαξής”, ζαχαροπλατείο “Το Ίλιον”, σουβλατζίδικο “Το Παρολί¨. Η ζωή δεν τις ξεπερνά πάρα με πολύ κόπο. Μοιάζουμε σαν να τεντώνουμε τα χέρια μας και πιστεύουμε θα φτάσουμε την τελεία που χαράξαμε με το δάχτυλό μας παιδιά, μα και όμως δεν ξεπερνάνε τη διάφωτη γραμμή που ορίζει τον κόσμο μας από τον κόσμο του Θεού. Και τα πραγματικά αστέρια κρύβονται πίσω από τις λάμπες φθορίου. Τυχεροί είμαστε, αν καεί καμιά.

Δίπλα από το σπίτι μου έχει ανοίξει ένα ενεχυροδανειστήριο, μια αγορά χρυσού. Έβαψαν ροζ σκούρο την πρόσοψη με σταχτί τις κορνίζες των παραθύρων και νοίκιασαν τον πρώτο όροφο. Το ισόγειο άδειο, γεμάτο με απλήρωτους λογαριασμούς στο πάτωμά του. Ενοικιάζεται, πωλείται. Ό,τι θέλετε, φτάνει να έχετε. Για όσους δεν έχετε, στον πρώτο. Πουλήστε βαφτιστικούς σταυρούς, χρυσά δόντια, το δαχτυλίδι των αρραβώνων. Για εσάς που δεν έχετε, δυο επιγραφές αισθητικής Λας Βέγκας σας υπενθύμιζουν τις προοπτικές σας. Κίτρινο και κόκκινο. Ανάβει η μια, σβήνει η άλλη. Αυτά τα βλέφαρα δεν συγχρονίζονται ποτέ. Πάντα το ένα μένει άγρυπνο, ετοιμοπόλεμο. Μάρκετινγκ απλό, μάρκετινγκ τρομακτικό, μάρκετινγκ πλύσης εγκεφάλου. Θα περάσουν μεθυσμένοι εξαθλιωμένοι από τα καφενεία της γειτονιάς. Μέσα στο μεθύσι θα δουν την επιγραφή. Θα την θυμούνται.

3aeb6ad56b3a02924d1ba6676feaaddd

Κόκκινο και κίτρινο.

Έντονα χρώματα που δημιουργούν μια οφθαλμαπάτη ανάμνησης, έναν εκνευρισμό στα μάτια, μια ταραχή στο χώρο. Κάποτε ήταν της ζωής η χαρά τα χρώματα. Τώρα υπενθυμίσεις, εστίες προσοχής. Έχουμε κατεβασμένο βλέμμα στα πεζοδρόμια. Οι αστερισμοί φωταγωγούν τον ουρανό, σκάνε σα βεγγαλικά σε γάμο λευκό, παρομοιάζουν τα εκατομμύρια χρόνια με αυτά που περνάνε τώρα. “Ποτέ δεν ήταν τόσος αδιάφορος ο κόσμος”, σχολιάζουν. Οι μαρκίζες μόνο σηκώνουν τα πρόσωπά μας προς τον ουρανό.

Και αισθάνεσαι σαν αθλητής στο τελευταίο σου αγώνα. Κόβεις το νήμα, το πλέκεις με την υπόλοιπη ουρά της ζωής.

Αισθάνεσαι σαν μουσικός που ηχογραφεί ένα τραγούδι που θα γίνει κλασικό, θα επενδύει μουσικά χαρές ανθρώπων χρόνια μετά το θάνατό σου. Ξέρεις πως γράφεις κάτι πρωτοφανές.

Αισθάνεσαι ελευθερία σαν τη πρώτη φορά που πήρες το ποδήλατο χωρίς επίβλεψη και κάνεις περίπατο στην πόλη του νησιού με ορθοπεταλιές.

Αισθάνεσαι σαν ευτυχισμένος γέρος στην αυλή σου, να κάθεσαι κάτω στο περιβόλι σου και να κρυφοκοιτάς τον κόσμο που περπατάει τα βράδια στα χωριά, στα νησιά, στις πόλεις.

Αισθάνεσαι το καλοκαίρι, το διφορούμενο που φέρει, την αμφιβολία που άγει και πάντα νιώθεις το σώμα σου πιο πολύ από όλες τις εποχές. Κάθε χρόνο πιο πολύ.

Μα εγκωβισμένος κάθεσαι σε ένα μπαλκόνι με ένα πρόσωπο κίτρινο, με ένα πρόσωπο κόκκινο.

Ένα πρόσωπο χλωμό, ένα πρόσωπο φλογισμένο.

Ένα πρόσωπο φοβισμένου υπαλλήλου, ένα πρόσωπο επαναστάτη.

Και η ώρα δείχνει τρεις το ξημέρωμα σε όλη τη γειτονιά…

Advertisements

One thought on “Κόκκινο και κίτρινο

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s