Κρυφακούσματα στην πόλη

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

DSC00053

Οι βόλτες στην άδεια πόλη μοιάζουν με ματιές ταρακουνημένες σαν ιλίγγους εγκύων πλασμάτων. Κινηματογραφικές λήψεις που ποτέ δε θα παιχτούν στην οθόνη. Δε βοηθούν στην ισορροπία του σεναρίου, στη ροή, στο νόημα. Ήχοι μέσα από καλαμένιες φλογέρες έρχονται από τις λεωφόρους τα απόνερα των βουητών των αυτοκινήτων και περικυκλώνουν τους τουρίστες σαν ξερακιανοί ζητιάνοι.

Μα έχω μια συνήθεια, σαν ελεύθερο ζώο να γατζώνομαι στα μπροστινά μου πόδια και να παρακολουθώ τα φώτα της πόλης. Νύχια, λοιπόν, όχι επιθετικά και γαμψά, μα συνεσταλμένα… ίσα ίσα ιδανικά για να πιαστούν από το ακρώμιο του σώματος του στερεώματος. Με τεντωμένες γάμπες να παρακολουθήσω τους λιγοστούς, που φαίνονται ακόμη πιο λίγοι και μικροί κάτω από το ηλεκτροφώτιστο παραβάν της νύχτας.

Η πόλη με τα φώτα της σαν τη Μαλάμω με τη φούρια της.

Εκεί ακριβώς που θα έπρεπε να φυλακίζονται οι μυρωδιές μέσα στις λάμπες φθορίου, ηλιολάτρες εντελώς γελασμένοι θα λατρέψουν τον έρωτα από την αρχή. Και οι ανατινάξεις τους να λαμποκοπούν στις πρώτες νύχτες του Αυγούστου και ριπές δήθεν φθινοπωρινού αέρα να διασταυρώνονται στα στενά με στόχο τις φούστες που φεγγίζουν κορμιά αραβουργήματα. Κάτω από την ακτινοβολία αυτής της παρέλασης ξεκινούν χίλια διηγήματα και καταλήγουν σε υπόγεια σπιτιών που μυρίζουν κλειστά βιβλία μα ανοιχτές καρδιές ανθρώπων, που χρειάζονται τις δεύτερες ευκαιρίες πιο πολύ από τις πρώτες.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s