Βλέπεις την Κασσιόπη;

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

tumblr_njq89ayVNi1r1arpmo1_1280
http://letmedothis.com/post/127498864872/melisica-mart%C3%AD-andiñach

Το σπίτι θα περίμενες να έπαιρνε την παρθενωπή του μορφή. Θα ήταν ολόλευκο τότε και πάναγνο από αναμνήσεις… εκεί γύρω στα μέσα του εβδομήντα. Τώρα, σαν ένα ουρητήριο δημόσιο.

Το απογυμνώσαμε το σπίτι μέσα σε ένα απόγευμα. Δεν το παρατάμε, όπως θα έπρεπε. Δεν είναι πάρεργο αυτό το σπίτι στη ζωή μας. Είναι μια ολότητα από τομαρένιες λεπτομέρειες, που δε θυμόμαστε την κάθε λεπτομέρειά της.

Το σπίτι θέλει εγχειρητική πείρα για να μην εκπνεύσει. Πήραμε μαστόρους. Μπογιατζήδες που ακούν Καζαντζίδη και έναν λεπτολόγο ηλεκτρολόγο που βάζει Σοπέν από το κινητό του.

Ρίχνουμε τον τοίχο της κουζίνας και το φως από το παράθυρο του σαλονιού χώνεται στο στομάχι του σπιτιού σαν αιλουροειδές πεινασμένο. Ένα ζιγκουράτ αναμνήσεων καταρρέει με δική μας έγκριση.

Γεμίσαμε με κούφιους αντίλαλους από πυρηνικές σχάσεις ανθρώπινων φωνών. Τα παραπροϊόντα της σύριζα ξύνουν τους  λιπόσαρκους τοίχους και βυσσοδομούν με μια ευφωνία πρωτόγνωρη την πυκνότητα, που μέχρι πριν λίγες ώρες έπνιγε ως το ταβάνι τα δωμάτια που αποκοιμιόμασταν, κάναμε έρωτα, σπάγαμε πιάτα, αφήσαμε τις τελευταίες μας πνοές, πλέκαμε εγκώμια σε μερικούς άνδρες, κάψαμε το ρύγχος της μύτης μας με ένα ελαφρύ τσιγάρο, χωρίσαμε από συντρόφους, γράψαμε τους πρώτους στίχους. Εμείς και οι τοίχοι.

DSC00063

Το κενό σπίτι αυτοσυντηρείται αυτές τις μέρες με το παρελθόν του σαν πληγωμένος ερωτευμένος που στέκεται στη γωνία ενός δρόμου και παρατηρεί το φως από το δεύτερο όροφο μιας πολυκατοικίας να αχνίζει μέσα στις οφθαλμαπάτες της δειλής του ελπίδας για επανασύνδεση με το χαμένο χρόνο.

Έκανα μια λίστα με άχρηστα πράγματα. Λέω… θα τα πετάξω. Το κόκκαλο των παπουτσών, μια τάβλα από το παιδικό μου κρεβάτι που είχα χαράξει το όνομά του, μπουκάλια από άδεια αρώματα και το άδειο μου στομάχι. Όλους τους στίχους του “Love of my life” με εγωπάθεια θα γράψω πάνω στην πλαστική σακούλα. Άναρχοι υποκινητές της προσδοκίας παρά της γνώσης, οι αναμνήσεις.

Παρατηρώ το σπίτι. Το σπίτι μου λέει έτσι που στερείται του νοήματος του χωρίς έπιπλα ένα “Φύγε, μεγάλωσες”.

Με έκτρωση με ξεγεννά.

Advertisements

4 thoughts on “Βλέπεις την Κασσιόπη;

  1. Είδα στον ύπνο μου πως ήμουν κι εγώ εκεί,μια κοιτούσα,μια προσπαθούσα να σε πιάσω..δεν με κατλαλαβες….(?)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s