Δώρο σαν την Ιστορία

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

«Τίποτα δε μας βεβαιώνει πως η λογοτεχνία είναι αθάνατη. […] Μέσω της λογοτεχνίας, η κοινωνία περνά στον αναστοχασμό και στη διαμεσολάβηση, αποκτά μια δυστυχή συνείδηση, μια εικόνα χωρίς ισορροπία του εαυτού της, την οποιά επιζητεί αδιάκοπα να τροποποιήσει και να βελτιώσει .[…]Ο κόσμος μπορεί πολύ καλά να στερηθεί τη λογοτεχνία. Όμως ακόμα καλύτερα μπορεί να στερηθεί τον άνθρωπο.»

Jean-Paul Charles Aymard Sartre

11749720_10153219747129093_728129850_n

Διαβάζω στην εφημερίδα πως το μάθημα της λογοτεχνίας έχει αφαιρεθεί από τις Πανελλαδικές εξετάσεις. Ακούω στο ραδιόφωνο πως οι αίθουσες των δημόσιων σχολείων θα ασφυκτιούν με τμήματα των τριάντα ατόμων, όταν μέχρι πρότινος δε ξεπερνούσαν τους είκοσι πέντε μαθητές. Βλέπω τα σχολεία της γειτονιάς να δείχνουν παραμελημένα, ετοιμόρροπα ιδεών. Έπειτα, θυμάμαι ξανά πως έχουν μειωθεί οι ώρες της λογοτεχνίας από την έναρξη του προηγούμενου έτους σε όλα τα σχολικά προγράμματα της μέσης εκπαίδευσης.

Συνηθίζω να περπάταω στη γειτονιά μου. Ψάχνω τους ανθρώπους στα στενά και ξεριζώνω μνήμες από μέσα μου σε κάθε γωνιά. «Έτσι, μου΄ πε η Σμαρώ!», δηλώνει μια κυρία με το καρότσι γεμάτο με ζαρζαβατικά από τη λαϊκή της Τρίτης. Η γειτόνισσα της γνέφει ανοιγοκλείνοντας τα βλέφαρα. Τη ξέρει τη Σμαρώ, την εμπιστεύεται, για να το λέει θα έχει δίκιο η Σμαρώ. Κουτσομπολιό καλοπροαίρετο ανάμεσα στις μαγειρικές, στους ελληνικούς καφέδες, στα απλώματα των ρούχων, στα τινάγματα των χαλιών στα μπαλκόνια. Γειτονιές με ανθρώπους που γνωρίζονται. Ακόμα κρατάει εδώ.

Πιο κάτω, ένα σπίτι με ολάνοιχτες πόρτες και παράθυρα. Ρίχνω ματιά σταθερή μέσα. Ο παππούς μιλάει με τον μάστορα. Φοράει κολλαριστό γκρι παντελόνι και λευκό πουκάμισο και δείχνει με τεντωμένο δάχτυλο την υγρασία στην γωνία του ταβανιού. Ο μάστορας ακολουθεί το χέρι του. Δίπλα οι εγγόνες του γεμίζουν σακούλες με βάζα, κουτάλια, ψεύτικα λουλούδια. Τα βγάζουν έξω στα παγκάκια. Ένα σωστό πανηγύρι που δεν πουλάει τίποτα… ούτε για χάζι είναι, μα δε φοβάται κανείς μην κλέψει κάποιος τα μαγαρισμένα έπιπλα και τα προικιά της γιαγιάς. Και μη νομίζετε πως δεν έχουν αξία. Έχουν μεγάλη, μα είμαστε γειτονιά με ανθρώπους που γνωρίζονται μεταξύ τους. Ακόμα κρατάει εδώ, η γειτονιά.

n17low-960x640
http://keratsinivoice.blogspot.gr/2015/03/blog-post_721.html

Και μετά υποβολείο εικόνων.

Μια γιαγιά, γιαγιά όλων μας, με μαντήλι και ρόμπα περπατάει αργά μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Παντελεήμονα.

Στο στενοσόκακο, χαιρεντιούνται μεταξύ τους οι φίλοι από παλιά, οι συγγενείς, ίσως οι παράνομοι εραστές ενός χειμώνα που έλειπε ο άντρας ο ναυτικός, οι πυρήνες των οικογενειών, όλοι… σαν να ζουν επετείους, χαιρετιούνται.

Τα λαϊκά παίζουν απο το μπαλκόνι στα προσφυγικά.

Μαζί ριπές από ηλεκτρονική μουσική από τους εφήβους, που βολτάρουν με τα κινητά στα χέρια.

Ένα μαγαζί με δίσκους με ξεθωριασμένα εξώφυλλα, παρατεταγμένα σαν φίλοι σε φαγοπότι… ευτυχισμένοι πότες, κωφάλαλοι από συγχορδίες. Ένα μαγαζί που πουλάει μουσική, μα παράγει ξεχαρβαλωμένες ανάσες σε ελάσσονα κλίμακα, γεροντικές στο φα και ασυγχρόνιστες στο ντο. Το βαστάει μια γιαγιά με φόρεμα μπορντό και καφέ κυκλάμινα στο σχέδιό του να ανθίζουν. Και ένα τσιμπιδάκι στα λιγδιασμένα μαλλιά. Το κρατάει ανοιχτό και το πρωί και το απόγευμα.

Ανάθεμα, αν έχει πουλήσει κάτι τα τελευταία δέκα χρόνια.

Το κρατάει, όμως.

Μυρωδιά από χταπόδι ψητό.

Το καφενείο φτιάχνει μεζέδες.

Σάββατο μεσημέρι, γιορτή  κολοβή.

Ακόμα κρατάει εδώ, η γειτονιά.

Όλα αυτά, ένας κόσμος που ποτέ δε θα είναι ο ίδιος ακριβώς. Τόσες χιλιάδες ιστορίες ανθρώπων, που θα διαγραφούν σαν ανολοκλήρωτης ενέργειας ρήμα σε στιχάκι. Είναι και αυτοί οι άσημοι, οι πιο πολλοί, ένα κατακλυσμιαίο ποσοστό ανθρώπων που χορεύει μέχρι θανάτου στο γάμο του παιδιού του, που παλεύει σε ένα δωμάτιο κλινικής μέχρι να στεγνώσει η τελευταία ρανίδα αίματος του σώματός του, που σκέφτεται να αλλάξει τον κόσμο πιο ακαριαία και από αυτούς που τον άλλαξαν από γεννησιμιού του, που δίνει ζωή στους πρόσφυγες με λόγια και υπάρχοντα και άλλοι που δίνουν τόση αγάπη σε ένα εφιαλτικό υπόγειο μέσα σε αναθυμιάσεις από ελπίδα, όσο κανείς δε προσφέρει πάνω στην επιφάνεια του πλανήτη. Όλοι αυτοί να γίνουν ήρωες. Όλοι αυτοί περιμένου να δώσουν το μάθημα για τους επόμενους.

Ας γράψουμε για αυτούς και να βρεθούν γαλουχημένοι να τα διαβάσουν. Είναι δώρο σαν την Ιστορία.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s