Ανισόπεδη παιδική ηλικία

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Κάποιες Κυριακές ή κάποιες γιορτές «χτυπητές», η γιαγιά μου με έπαιρνε μαζί της στην εκκλησία, στην Παναγία των Βλαχερνών. Μεγάλη εκκλησία με κατάφυτο περίβολο και ένα μικρό γήπεδο του μπάσκετ -εκεί έκαναν τα παιδιά τα πρώτα τους τσιγαριλίκια. Τα απογεύματα του χειμώνα μετά το φροντιστήριο έστριβαν ένα μπάφο και τον κάπνιζαν […]

Read More Ανισόπεδη παιδική ηλικία

Οι άνθρωποι που κόβουν το χρόνο

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Κεφάλαιο Ι   Μέσα στο τρένο, ένας νεαρός άνδρας άρχισε να ροκανίζει την νυχτερίδα δέρματος μεταξύ του αντίχειρα και του δείκτη του. Πρόσεξα τα σημάδια στην ανάστροφη της παλάμης του. Αφού τελείωσε με το δεξί του χέρι, σταμάτησε και με κοίταξε μέσα στα μάτια. Ρόδες τα μάτια του να τρέχουν πάνω […]

Read More Οι άνθρωποι που κόβουν το χρόνο

Άτιτλο #406

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή To μετρό δεν κάνει στάση στο Σύνταγμα. Περνάει χωρίς να ανοίγει τις πόρτες του και από το σταθμό “Πανεπιστήμιο”. Δεν αφήνει επιβάτες ούτε στο σταθμό της Ομόνοιας. Οι σταθμοί μένουν σκοταδεροί, πηγμένοι στην αλαζονεία του μαύρου, που απορροφά οποιαδήποτε χαραμάδα διαφυγής ή σωτηρίας. Πάντα, οι φωταγωγημένοι σταθμοί του μετρό που μοιάζουν […]

Read More Άτιτλο #406

Τελευταίος σταθμός

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Χθες είχαν απεργία τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Καιρός για τα πόδια. Τα πόδια και δρόμο, τα πόδια πολλών. Το αμάξι θέλει ψυχικά αποθέματα που οι περισσότεροι δεν έχουν. Ευτυχώς! Υπάρχουν τα πόδια! Διαλέγω τον αμέσως επόμενο σταθμό του μετρό και όχι τον κοντινότερο, για να περπατήσω συνήθως. Το περπάτημα για όσους […]

Read More Τελευταίος σταθμός

ΚάΠου

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Όλο το βαγόνι μύριζε τριαντάφυλλο παγωμένο, διατηρημένο στους μείον δέκα βαθμούς κελσίου, κλεισμένο πίσω από τη τζαμαρία ενός ψυγείου σε ανθοπωλείο. Κατεψυγμένο ροδοπέταλο, συντηρητικά ευωδιαστό. Φαίνεται πως ο συγκεκριμένος συρμός θα ‘ταν για επισκευή. Μπορεί και όχι. Τα έχω δει τα γκαράζ των τρένων, ένα στο σταθμό πριν το Φάληρο και […]

Read More ΚάΠου

Το Σώμα Μετέωρο

Γράφει η Βέρα Ι. Φραντζή Όταν ο κύριος Λαδόπουλος μου ταχυδρόμησε «Το Σώμα Μετέωρο», μάλλον δεν είχε ιδέα ούτε ο ίδιος πως θα μου πρότεινε τελικά να πω δυο λόγια για το βιβλίο. Του απάντησα πως ήταν βέβαια τιμή μου και πως θα μιλήσω περισσότερο για τα συναισθήματα μου, αυτό μου προκάλεσαν οι ιστορίες ως […]

Read More Το Σώμα Μετέωρο