Τελευταίος σταθμός

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

1358755851
Σκηνή από την ταινία Before Sunset

Χθες είχαν απεργία τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Καιρός για τα πόδια. Τα πόδια και δρόμο, τα πόδια πολλών. Το αμάξι θέλει ψυχικά αποθέματα που οι περισσότεροι δεν έχουν. Ευτυχώς! Υπάρχουν τα πόδια!

Διαλέγω τον αμέσως επόμενο σταθμό του μετρό και όχι τον κοντινότερο, για να περπατήσω συνήθως. Το περπάτημα για όσους ασχολούνται με κάποια τέχνη είναι η ώθηση των σπερματοζωαρίων-ιδεών προς τη μήτρα της δημιουργίας. Ένα εν κινήσει χοροθέατρο, χαστούκια από τα φώτα που σε προσπερνούν για να ξυπνήσεις την νεκρωμένη έμπνευση. Οι μικρές ατέλιες των ανθρώπων που κρύβονται τη νύχτα και εσύ τις  εικάζεις περισσότερο, δίχως προσήλωση με το φευγιό στα νώτα σου τις κοιτάς. Προσλαμβάνεις μια εικόνα, τη δέχεσαι αμετάκλητα, την πας σπίτι και φτιάχνεις κάτι ακατάστατα παζλ μετά στον ύπνο σου, στον ξύπνιο σου, στο ολόλευκο χαρτί σου, στον καμβά σου, στις χορδές της κιθάρας σου, στο οποιοδήποτε πτυελοδοχείο της δημιουργικότητάς σου…

Χθες οι άνθρωποι προτίμησαν τα πεζοδρόμια της πόλης, τις κεντρικές λεωφόρους, το ωτοστόπ. Κάποιοι ξεψυχισμένοι λιποτάκτησαν στο πρώτο φανάρι και πήραν ταξί. Ρωτούσαν οι διαβάτες κάποιους αναρριχητές των συνοικιών πώς πάνε εδώ και παραπέρα. Η πόλη στην ολότητά της έχει πέσει σε λήθη. Λίγοι ξέρουν ονόματα οδών, μικρά μαγαζιά με προσφορές ή ξενοδοχεία ημιδιαμονής. Ακόμη πιο λίγοι την γιορτάζουν την πόλη τέτοιες μέρες του Νοεμβρίου, που ο καιρός είναι ιδανικά ψυχρός για βόλτες τραβηγμένες σε όλο το μήκος των πεζοδρόμων, των πλατειών, των παιδικών χαρών και των μνημείων, βόλτες. Δεν περπατάνε οι άνθρωποι, πια.

before-midnight
Σκηνή από την ταινία before sunset

Να περπατάτε με τα ταίρια σας. Να τον βλέπετε τον άλλο όρθιο δίπλα σας, να στέκεται πλάι σας. Ένας άνθρωπος όρθιος έχει πολύ περισσότερη δύναμη από έναν καθιστό. Από εκεί πηγάζει η έλξη. Από το κορμί στην ολιστική θεώρησή του.

Να περπατάτε μαζί με τα ταίρια σας. Να δίνετε περιθώριο σε αυτή την ευκαιρία. Γίνεται καλύτερος ο έρωτας με τη φυσικότητα της κίνησης του σώματος. Είναι προεόρτιο- ελιξήριο συνουσίας μεταφυσικής. Να ερωτεύεσαι τον άλλον σε αυτή την πλευρά του, από την οξεία γωνία του συμπαραστέκεσαι και ακουμπάς στον ώμο του, τις άκρες των δαχτύλων του, βλέπεις τις μύτες των παπουτσιών του και το μάγουλό του κόντρα στους πολυελαίους του νυχτερινού ουρανού.

Να ξεσηκώνει ο ένας τον άλλο για μια μακριά βόλτα από την πλατεία Αμερικής έως τον ερειπωμένο Παρθενώνα, από τα απόρθητα σπίτια στ’ Αναφιώτικα έως την πράσινη θάλασσα  του Περάματος, από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο έως τις εσοχές ενός παλατιού χωμένου κάτω από έναν φύκο-γίγαντα…

Advertisements

2 thoughts on “Τελευταίος σταθμός

  1. Πόσο δίκιο έχεις..Θυμάμαι φοιτήτρια γύριζα με το αγόρι μου όλη την Αθήνα με τα πόδια!Βόλτες,σινεμά τα πάντα με τα πόδια.Τώρα μέσα σε ενα αμάξι όλη την ώρα. Επίσης και τους λίγους διαβάτες που πετυχαίνεις,δεν τους βλέπεις να περπατούν αλλά σχεδόν να τρέχουν.Πολύ όμορφο κείμενο!

    1. ναι.. ξεχνάμε το πιο όμορφο πράγμα! και εγώ σαν φοιτήτρια έμαθα την Αθήνα! Και με το πρώτο μου αγόρι τον Πειραιά!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s