Η λογοτεχνία του δρόμου

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Τον τελευταίο καιρό έχω χάσει τη γεύση μου. Το σκεφτόμουν τις προάλλες περπατώντας. Δεν νοσταλγώ φαγητά και ούτε αναμασώ γεύσεις από αναμνήσεις καρικευμάτων. Θερμοκρασίες μόνο μηρυκάζω και άχνες φαγητών και χέρια δεμένα κάτω από το τραπέζι. Έχω μια ακόρεστη διάθεσης πείνας, απροσδιόριστη και παντοτινή, βέβαια. Για το τίποτα, γιατί δεν συγκεκριμενοποιείται […]

Read More Η λογοτεχνία του δρόμου

Οι άνθρωποι που κόβουν τον χρόνο

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Κεφάλαιο δεύτερο … Έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους που κόβουν τον χρόνο, τον κατακερματίζουν, τον τρίβουν σε μικρές κρυσταλλικές ενοχές. Μικρές ακίδες γυάλινες στα μωσαϊκά από καθρέφτη και εγωιστικό ανθρώπινο ένστικτο, καταχρηστική εφεδρεία μιας ακόμη μέρας του ημερολογίου. Ένα βράδυ έχεις σηκωθεί ξυπόλητος και μες στο σκοτάδι πατάς αποτεφρωμένες στιγμές μιας ρασιοναλιστικής […]

Read More Οι άνθρωποι που κόβουν τον χρόνο

Άτιτλο #0383

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή   Να παίρνεις ένα μικρό χειρουργικό μαχαιράκι και να σκίζεις σιγά-σιγά τα δέρματα μεταξύ των δύο φρυδιών στις κορυφογραμμές των στηθών παράλληλα ενός αφαλού, δίνη της ζωής, στις εύθραστες αυλακώσεις πίσω από τα γόνατα και στο κοκκαλάκι του καρπού, εκεί που ξεκινάν οι ρίζες των δαχτύλων, και να σκίζεις το κάπαλο, […]

Read More Άτιτλο #0383

καθώς έπλενα έναν καμβά του Κουρμπέ

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Σε λούζει Σε χτενίζει και είστε εσείς και ζείτε εσείς μαζί είστε εσείς Στο «Io sono l’amore», μια ταινία που ο σκηνοθέτης μαθητεύει στο φως και στο σκοτάδι και πως αυτό τρώει τα κρεατένια σώματα των ερωτευμένων και τα πρόσωπα με τα ρουφηγμένα μάγουλα των απελπισμένων, υμνείται ο ερωτισμός χωρίς φτιασίδια, […]

Read More καθώς έπλενα έναν καμβά του Κουρμπέ