.ΑΛήθεια.

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Στο Σύνταγμα συνάντησα μια κοπέλα -λίγο από εκείνη στο φανάρι το επικινδυνο την συνάντησα- «το υποκειμενικό φανάρι», που οδηγεί στον παράδρομο πάνω από την πλατεία και στον κάμπο της Ερμού, αν περπατήσεις την κατηφόρα κατακόρυφα. Μίλησε σε δύο άντρες. Ήταν πεντακάθαρη, άβαφτη, σεπτή, καστανή, σίγουρα μητέρα -από τον τρόπο που είχε […]

Read More .ΑΛήθεια.

η κούπα μου

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή   έχω όλες τις δυνατότητες του κόσμου μπορώ και το νερό που γλυστράει να χαρίζω   θηλυκώνω σε γούρνες στόματα χαϊδεύω την σχέση των δοντιών σου και της γλώσσας σου   μικρές μνήμες αυλακώσεις της ρουτίνας συγκρατούν όλη την ζωή που φέρνω εις πέρας   [η κούπα αυτή έχει μια σπασμένη […]

Read More η κούπα μου

μια εμπειρική κλίμακα

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Φύλλα νεκρά, λαβωμένα από τις πνοές των γυναικωτών αερικών, που έχουν γίνει μια παχιά συμπαγής μάζα εξοχικής κατοικίας για τους μύκητες. Τα σκουλήκια είναι τόσο καλοδεχούμενα κάτω από αυτά τα στρωσίδια, δεν ξεμυτίζουν στο ξερικό φως του ήλιου. Είναι το αμνιακό υγρό της μητρικής θαλπωρής που τα κρατά σχεδόν φυλακισμένα από […]

Read More μια εμπειρική κλίμακα

Σπασμένα γόνατα

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Στη Ρηγίλλης κυκλοφορούν διάφοροι μπασμένοι σωματότυποι με καραμανλικά κοστούμια. Κυρίες με αυστηρά καρέ που καμία τρίχα δεν εξέχει από την τετραγωνισμένη κουπ και δεν γαργαλάει το σβέρκο. Κονιορτοποιημένα σκυλιά με ροζ γιρλάντες στο λαιμό κατουράνε στις γωνίες των δρόμων. Τα παιδιά δεν γεννιούνται σε αυτόν το δρόμο. Κανένα πιτσιρίκι δεν κυκλοφορεί […]

Read More Σπασμένα γόνατα