Σπασμένα γόνατα

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

12316344_1696469253922620_2978934859822249748_n

Στη Ρηγίλλης κυκλοφορούν διάφοροι μπασμένοι σωματότυποι με καραμανλικά κοστούμια. Κυρίες με αυστηρά καρέ που καμία τρίχα δεν εξέχει από την τετραγωνισμένη κουπ και δεν γαργαλάει το σβέρκο. Κονιορτοποιημένα σκυλιά με ροζ γιρλάντες στο λαιμό κατουράνε στις γωνίες των δρόμων.

Τα παιδιά δεν γεννιούνται σε αυτόν το δρόμο. Κανένα πιτσιρίκι δεν κυκλοφορεί με τη τσάντα και το κρεμασμένο μπουφάν στα πλευρά της ή με συνοδεία μια αμίλητη υπηρέτρια- νταντά- ξεθεωμένη. Δεν έχω ακούσει παιδικά γέλια ή μπάλες να αναπηδούν στον κατηφορικό δρόμο.

Σε αντίθεση με την Κτενά. Εκεί είναι αυτό που λέμε «Λατρεύω αυτήν την πόλη. Είναι το Μανχάταν μου το ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Είναι το πασάλειμμα τόσων πολιτισμών και στοιχειών από όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις».

Υπερβατικά στοιχεία συναντιούνται στην Κτενά. Η Κτενά έχει την πιο λιγωτική βιτρίνα του κόσμου. Είναι η πιάτσα με τα κουμπάδικα. Τα κουμπιά είναι η χριστιανική δικτατορία για τη γυμνή σάρκα. Τα παιδιά των λουλουδιών έφτυναν τα κουμπιά, καθώς ξελαρυγγιάζονταν υμνώντας τον ελεύθερο έρωτα. Τα κουμπιά γίνονται το σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς χιπστερικής επιφανειακής κουλτούρας. Έγιναν το σάλιο του ανοσοποιητικού τους σύστηματος · για να αφορίσουν τις γιούχες. Έχουν στοχοποιηθεί τόσο πολύ εξαιτίας της θριαμβολογίας του φαίνεσθαι που συνεχίζουν να το λατρεύουν αδιάκοπα και αβάσταχτα. Κουμπώνουν τα πουκάμισα έως πάνω με μικρά διαφανή κουμπάκια, σφίγγοντας τις αμυγδαλές τους και κάνοντας επικύψεις σε κάθετι νεωτερικό που βρομάει ναφθαλίνη. Tραυλίζουν μπροστά στην αυθεντικότητα. Μένουν κατάκοιτοι και κρεβατωμένοι πάνω σε ποιητικά στιχάκια στρώματα φθηνά και ανέραστα. Μπορεί να μην είναι τόσο προσποιητοί όσο θέλουν να νομίζουν. Αυτοταϊζονται με στιλ σαν αποπαίδια του Μπάουι, αλλά αυτό το γαμημένο «το ανήκειν» είναι τόσο αιώνιο που έχω βαρεθεί να τους κακοχαρακτηρίζω. Και μιλώ για «ανήκειν», γιατί αφανέρωτα πια το δέχονται τον όρο. Έχει ξεκινήσει η απενεχοποίηση. Φοράνε προφυλακτικά στα δάχτυλα και υψώνουν το μεσαίο δάχτυλο. Τα συζητάμε στις ταβέρνες όλα αυτά και μπλεκόμαστε με το κλίμα σαν καλοκουρδισμένες μηχανές αναζήτησης. Αποδεχόμαστε τις προσβολές των ίδιων μας των λόγων. Πανηγυράκι.

Μόνο η Φρίντα Κάλο λείπει από την βιτρίνα του καταστήματος στην Κτενά. Θα’ κανε καλή παρέα με την Όντρεϊ Χέμπορν, που είναι φιμωμένη με ένα τεράστιο κουμπί με τέσσερις τρύπες σε μια bondage φαντασίωση κάποιου εντελώς διεστραμμένου μέσου μυαλού.

Τρίφατσο μαγαζί που χώνεται έως τα σωθικά του στενού. Καλή περίπτωση. Θα ανθούσε κάποιες εποχές. Ακόμη και τώρα έχει κόσμο. Ατενίζω τις επάλληλες στρώσεις από κορδελάκια, κλωστές και νήματα. Φτάνουν πάνω απο το κεφάλι μου ακόμη και αν τεντώσω τα δάχτυλα των ποδιών μου. Μέχρι πάνω γεμάτη η αποθήκη του καταστήματος, τεκτονικές πλάκες χρωμάτων και υφών, το κρεβάτι που έχει κρυμμένο το μπιζέλι η πριγκίπισσα του παραμυθιού.

Καρκινοβατώ στις ιστορίες της Κτενά. Τα ζευγάρια που φιλήθηκαν εκεί, ένα φονικό και δυο γεννήσεις παιδιών, ένα καλό νέο, μια εκταφή. Δέχομαι πως δεν είμαι η πρώτη ούτε η τελευταία που θα χαθώ σαν σκόνη μέσα στο συμπαντικό πείραμα της Κτενά και ούτε το χέρι του θεού θα με βρει μέσα σε τυρβώδεις αναμνήσεις των δισεκατομμυρίων χρόνων που έχουν γραφτεί στο δρόμο αυτό. Δέχομαι το γεγονός ότι τα  ατελή πόδια του Γκρέγκορ Σάμσα θα με γαργαλούν στο υπογάστριο μέχρι να γελάσω πολύ, πάρα πολύ και να γίνουν ιαχές τα χάχανα και θα ξαναγεννηθώ πλήρης-εγώ, ανάμεσα στα μαλλιά και τα ακούμπωτα παντελόνια που χάσκουν αληθινοί εφιάλτες.

Να μας επιτρέψουν την ευγονική, να γλυτώσουμε από τους έρωτες.

Να γλυτώσουμε από γυναικωνίτες με σαραντάρες που εξομολογούνται τον σεξισμό που δέχονται απο πεθερές. Ήταν και αυτές 18, όταν έμειναν έγκυες. Ευθύνη έχουν και τα αγόρια. Ευθύνη έχει και το σπέρμα. Λένε σε μια ταβέρνα δίπλα μου, γυναίκες λεπτές και καλοβαλμένες για την κυριακάτικη βόλτα.

Και δεν περνάει η ζωή, γιατί κάνουμε λάθη. Λάθη που δεν μας αρέσουν. Όμως, η ευτυχία βρίσκεται κάπου ανάμεσα στα λάθη που φαίνονται ισάξια με τους εαυτούς μας.

Aπόψε καθαγιάζονται οι μούσες, αυτές οι λέρες με τη βλάχικη ρίζα και την πίστη στον θεό Ρα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s