Τι με έμαθε ένα απόγευμα ο Νιούτον

 

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

 

Μου έφεραν ένα ημερολόγιο. Το ημερολόγιο ήταν του 1996. Τότε εγώ ήμουν μόνο δέκα χρονών. Τι να ήξερα από μέρες, μήνες, εορτασμούς και σπλάχνα;

Είχε λεκέδες ομόκεντρους από μικρά φλυτζάνια καφέ. Βρήκα ενδιαφέρον το γεγονός ότι αυτός που μου το χάρισε είχε το ίδιο με μένα βέβηλο χούϊ να ακουμπάει τον πρωινό καφέ του πάνω σε κάποιο βιβλίο ή περιοδικό και να αφήνει την ανεξίτηλη παρουσία της συνήθειάς του σε κάποιο ολότελα άλλης χρήσης αντικείμενο. Αυτό το ανοσιούργημα ήταν ένα μικρό μυστικό, ανείπωτο, μεταξύ μας. Μάλιστα, είχε και άλλους περιττούς λεκέδες, από αυτούς της βιασύνης των οργανωτικών χεριών, όταν μοιάζουν ερωτευμένα ή  κουρασμένα, σαν αυτά των γραφιώδων. Σχεδόν ερωτικό μήνυμα το γεγονός των λεκέδων. Όλη μέρα σκεφτόμουν τους κύκλους. Και μετα τις κόρες των ματιών και τον αυγουστιάτικο ήλιο να βουλιάζει μέσα στη θάλασσα και ένα κάρο παρόμοιες αηδίες, που έρχονται στο νου όταν αισθάνεσαι ευάλωτος και μεθυσμένος.

Λοιπόν, μήνες και γυναίκες. Κάθε μήνα από μια γυναίκα. Και τι γυναίκα! Το όνειρο κάθε εργένη. Ένα μοντέλο να συστέλεται και να διαστέλλεται σε κάθε σελίδα και να αποζητά, να αποδιώχνει, πάντα όμως να εκπληρεί με έναν εγωιστικό και άτρωτο τρόπο το βλέμμα, την αγανάκτηση, το φθόνο και σίγουρα λίγους στίχους του Μπουκόφσκι ή ένα γράμμα από αυτά που έγραφε ο Νικ Κέϊβ στη Πόλι Τζίν. (Αυτά τα πράγματα γιατί δεν διδάσκονται στα σχολεία; Να αγιασθούν οι έφηβοι με επιείκεια που δημιουργεί ο έρωτας για τα ψεγάδια και να εναντιωθούν στο ξυπνητήρι, τον συρμό και την αγριότητα;)

Αν βλέπαμε τις γυναίκες ασπρόμαυρες, ίσως τις ερωτευόμασταν πιο βαθιά. Τα χρώματα αποπροσανατολίζουν από την ίδια την οντολογία της γυναίκας. Την πρώτη γνωριμία με την μητρότητα την έχουμε με την ασπόμαυρη σέλφι του βρέφου που περνάει εννιά μήνες εσώκλειστο ανάμεσα στο συκώτι και στο ήπαρ, γαργαλώντας την ουροδόχο κύστη. Μα τι μαραφέτι αυτό το ασπρόμαυρο ντεμπούτο του ανθρώπου!

Το δέρμα φτιάχτηκε για την αντίθεση του άσπρου με το μαύρο. Οι ρώγες βρίσκουν θαλπωρή στην αξιοπιστία της μαύρης αποτύπωσης. Οι εσοχές έχουν μια ιδιαίτερη υγρασία εκτονωμένου αισθησιασμού στο φωτογραφικό φιλμ. Πίξελ και κουτάκια δημιουργούν μικρές φλεγμονές πάθους και χώνεται ο παρατηρητής τόσο βαθιά στις σκιές. Το καραβατζικό μυστήριο μαζί με το ξεφάντωμα του φωτός είναι μια ανέλπιστη ευωχία. Σεργιανίζεις τα πρωινά στις ολόφωτες πλατείες και τα βράδια στις σκιασμένες αυλές. Ψάχνεις νερό. Βάζεις φωτιά. Βρίσκεις ασφάλεια.

Γλείφει ο Νιούταν τα πλευρά και μπούτια των γυναικών. Τρώγει τις σάρκες ο φωτογραφικός φακός. Τα χρώματα κατασπαράζουν την γυναικεία ομορφιά. Είμαι, λοιπόν, υπέρμαχος του ασπρόμαυρου. Είναι το αρχοντικό δίπολο που προάγει τη λαγνεία. Είδαν, βέβαια, και αποείδαν οι φωτογράφοι με τους ζωγράφους και είπαν να κάνουν τη διαφορά επαναπροσιορίζοντας τα στοιχειώδη. Σε έναν κόσμο που τα χρώματα είναι τα θεμέλια για να σου πλασαριστεί το φύκι για μεταξωτές κορδέλες, το ασπόμαυρο σε ηρεμεί, σε βάζει να το τρυγίσεις το μυαλουδάκι σου, δεν στο δίνει στο πιάτο.

Περιλούζω το ταίρι μου με ασπρόμαυρη μπογιά. Έτσι, μου φαντάζει σαν παιδί της μήτρας μου. Πιο κατανοητός από ποτέ δηλαδή, με δώρο-άδωρο δύο τέταρτα dna.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s