Των Κολακειών το ιστόρημα

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

 

-7
Οι Κολακείες χαλαρώνουν, όταν μόνο έχουν πλήρως ολοκληρώσει το έργο τους. Δηλαδή, σπάνια.

 

Και οι δαίμονες σκέφτηκαν να αφήσουν στην γη τις Κολακείες.

Αρχικά, τις είχαν αμπαρώσει σε ένα κλιμακοστάσιο, σε μια πολυκατοικία στις παλιές ράγες του τρένου στην Δραπετσώνα. Όταν έβλεπαν τους ανθρώπους ευάλωτους έπειτα από πολέμους και την δυσπραγία τους μεγάλη και ακαταπόνητη, θα τις αμολούσαν στον κόσμο. Οι διονυσιακές όμως χοροεσπερίδες και τα ψεύτικα λόγια κόχλαζαν σαν σε κατσαρολικό γιομάτο με νερό σε σημείο βρασμού. Και μια μέρα ξεχύθηκαν στον Αργοσαρωνικό. Μια τέτοια μέρα, σαν ένα ηλιόλουστο Σάββατο, σαν και αυτό. Πλημμύρισαν το καμπαναριό του Αγίου Διονυσίου και αντήχησαν μέσα στο ερειπωμένο εργοστάσιο της Σίνγκερ. Χοροπήδησαν στα ξύλινα μπαλκόνια των κατατρεγμένων προσφύγων του προηγούμενου αιώνα. Χώθηκαν στις τσέπες των νιτσεράδων των γωνιακών μαγαζιών του δρόμου.

Οι κολακείες είχαν μακριά δάχτυλα σαν νύμφες και χείλη σαν σφαχτά αρνιά και εικασίες έντυναν τα στήθη τους. Ήταν θελκτικές με έναν ερμαφρόδιτο τρόπο και όλες οι εσοχές τους ήταν δίνες που σε τραβούσαν στην άβυσσο.

Μετά τον παροξυσμό της εξόδου, βγήκαν δημιουργικές και ημίγυμνες στους δρόμους. Οι Κολακείες θέλανε παρέα, σεξ και να δηλητηριάσουν. Πιάσαν τα ανασφαλή κορίτσια στην εφηβεία, τις ανύπαντρες γυναίκες, τους ηγέτες και τους μαντρωμένους ιερομόναχους, τους βλάκες και όλα τα πλάσματα που ζουν δημευμένα με το βάρος της πρωτοτοκίας τους στην κοινωνία του Συντάγματος και της εμπορικής συναλλαγής.

Όλους αυτολυς τους ανήμπορους τους ύψωσαν, αρχικά. Τους κοκκίνισαν τα μήλα των μαγούλων. Τους έταξαν εκπομπές στην τηλεόραση και πασαρέλα, θώκους και πισίνες. Έφτασαν να πιστεύουν πως μοιάζουν με κάτι αυθύπαρκτο, πρωτογενές και dna οι μισοί και ανήμποροι. Oυσιαστικά, όμως, τους χρέωσαν , τους βίασαν οι Κολακείες. Τους γέμισαν με γραμμάτεια τα δεφτέρια. Όπου τους είχαν διεγείρει, έγιναν πυώδη εγκαύματα. Έγιναν λεπροί και σιχαμένοι, δακτυλοδεικτούμενοι. Κουβαλούσαν σταυρούς και ήταν άγαμοι και εριστικοί. Μια κατάσταση τόσο αχώνευτη, αποπνικτική… κάτι έπρεπε να γίνει για να επανέλθουν οι ισορροπίες.

Οι ταπεινοί εργάτες των μαυσωλείων, που σκάβουν στις κατακόμβες για αρχές και της ηθικής το αντίκρυσμα, είχα θορυβηθεί πολύ. Θέσπισαν μυστικές οργανώσεις και αποφάσισαν στην πρώτη εθνοσυνέλευση να τους ονομάσουν σαρκαστικά φιλόσοφους-βασιλείς και να τους εκτοπίσουν. Ήταν ένα δύσκολο έργο για αμόρφωτους και καλοκαρδους ανθρώπους, αλλά είχα την ρώμη των νιάτων και την καρδιάς την καθαρότητα ως συμπαραστάτες. Γεροκαμωμένοι και άγρυπνοι καβάλησαν τις άλκες και έκαναν επανάσταση. Τους πήραν στο κατόπι, τους καταδίωξαν. Οι Κολακείες έτρεχαν, κρυβόντουσαν, έγιναν χαμαιλέοντες του Ήλιου και δεν πιάστηκαν ποτέ.

Να μην σας τα πολυλογώ, έκτοτε επαναστάσεις και τέτοιου είδους ανταρσίες οργανώνονται κατά καιρούς. Άλλοτε έχουν μεγάλη και άλλοτε μικρή επιτυχία. Οι Κολακείες είναι ένας εχθρός φαινομενικά σαν τζάνκι, μα ύπουλες και υποκρίτριες και ηθοποιοί καλοί.

Ζουν πλεόν με ανθρωπόμορφα προσωπεία με παραφουσκωμένα μέλη σώματος, εκεί που φυσικά υπάρχουν μόνο αδένες, αρτηρίες και αγάπη. Χτυπούν στον μυαλό και την ψυχή και παραλύουν σαν ναρκωτικό και ελευθερία.

Ένας μεγάλος κίνδυνος και η προσφορά της ματαιοδοξίας ογκώδης και τετραπέρατη. Ίδωμεν…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s