Οδός Δημητρέσσα

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

154c73cdd2caafe97270fa1be1594080

Yπάρχει ένας παράδρομος της Μιχαλακοπούλου που θα ήταν στα αζήτητα ή θα το χρησιμοποιούσαν σαν πάρκινγκ οι εργαζόμενοι των καθημερινών, αν δεν υπήρχαν οι γάτες να το έχουν κάνει στέκι. Ανάμεσα στη λεωφόρο και τη Δημητρέσσα, για να την ονοματίσουμε τη μικρή οδό, υπάρχει ένα ουρητήριο περιστεριών που το χώμα του έχει απορροφήσει τις αποβολές τους τόσο βαθιά που και εκείνα κοιμούνται πάνω σε ξεχαρβαλωμένα κοντάρια από παγκάκια και πινακίδες. Οι γάτες στήνουν παγίδες στη Δημητρέσσα.
Οδός Δημητρέσσα.
Είναι μία σκιερή στενωπός με κάποια βλάστηση και μερικά σπίτια ισόγεια που έχουν κανονική αυλή με παρτέρια και φίκο. Έχουν πόρτα γυάλινη μελί χρώματος και σιδερένιες περικοκλάδες και μεταλλικό πόμολο που σχηματίζει ένα σφιχτό ναυτίλο στη χειρολαβή.
Βγάζω τα γυαλιά ηλίου για να τη διασχίσω. Δεν υπάρχει αρκετό φως. Τώρα το καλοκαίρι έχει δροσιά και σπιτική ασφάλεια. Τον χειμώνα φαντάζομαι θα είναι μονοθεματικά ήσυχα και κάποιες μέρες βαλτώδη και πνιγηρά σαν νύχτα Μεγάλης Παρασκευής. Δεν είναι τυχαίο που ανταμώθηκαν οι δρόμοι μας. Η Αλίκη που αγαπώ μένει ακόμα εδώ μελαχρινή και ονειρεύεται καριέρα στο σινεμά. Ζει μέσα σε ένα από αυτά τα ξεχασμένα ισόγεια με τα παλιά υδραυλικά και το καζανάκι «Νιαγάρας» με την αλυσίδα στο πλάι. Έχει τούλινες κουρτίνες και ζει, αλήθεια, εκεί μέσα.
Φτάνω στο τέλος της. Τα αμάξια υπάρχουν πάντα εκεί στο φανάρι να στρίψουν κάπου, να πάνε κάπου. Πάω και εγώ.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s