ΠΟΙΗΜΑ #234567

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

 

Barbara Kruger: It's all about me/ I mean you/ I mean me / A world of vanity

 

Το μόνο που μπορώ να συμβουλεύσω

τώρα που απέκτησα τα στερνά μου νιάτα

τι θα φροντίσεις να ζήσεις

από όσα εκείνα σου έμαθαν να απαρνηθείς

γιατί στη μνήμη δεν υπάρχει σκόνη και σκοτάδι

μόνο φως και επανάληψη

που είναι η μητέρα της μαθήσεως

και της ξεδιάντροπης συνήθειας να υποφέρεις

τα χείριστα σε λούπα

εκεί που θα έπρεπε να δημοσιεύσεις στον εαυτό σου

μόνο καινοτόμα πράγματα σαν τις start up

που σου πουλάνε ηλιέλαιο

για αντηλιακό.

 

Ο χρόνος δεν γιατρεύει,

χαντακώνει.

 

Tέντες μπλε και πράσινες

με λευκά σιρίτια

και μεταλλικούς σωλήνες κούφιες

να τις τσιτώνουν

σαν τα μάγουλα των οσκαρικών ηθοποιών του Χόλιγουντ

που ανάμεσα στα διαλείμματα από την τέχνη και το κολλαγόνο

κάνουν ενέσεις αθανασίας στους λογαριασμούς τους

Όμως, οι τέντες.

από μέσα κλαρωτές

λουλουδιασμένες

πολύχρωμες

ανοικονόμητες

ααν καλειδοσκόπια τούμπα

κιτσαριά εντελώς

τόσο χαρωπές

σαν τις ταπετσαρίες του ’80.

 

Αυτή τη φύση ονειρεύτηκα στο πατρικό μου

καθώς έσκυβα προς τον ουρανό

να δω τι λέει το μέλλον

για ένα παιδί.

 

Μου είπε «1.70 με εξαιρετικές προβλέψεις ηλιοφάνειας

Να το αφήσω;»

«Αυτό είναι όλο;»

«Πάντα ήσουν ατίθαση

Τι τις θες τις εξομολογήσεις;»

Advertisements

2 thoughts on “ΠΟΙΗΜΑ #234567

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s