summer in the city

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

tumblr_oihz8bnXsW1qz6f9yo2_500

Αφού η πόλη σε ξεκοκάλισε καλά-καλά, σε περιποιήθηκε όλο το χρόνο με τους ρύπους, τα υψηλά ντεσιμπέλ, τις επιθετικές συμπεριφορές (ας μην προσθέσουμε και άλλο ρακόμελο στο χανγκόβερ), σε έχει παρατήσει στο σκάμμα το σκατωμένο μέσα στο θέρος να απολαμβάνεις τις φωτογραφίες από τις διακοπές φίλων και εχθρών, διασημοτήτων κυριολεκτικώς της λευκής κωλοτρυπίδας και της παρασάνταλης πραγματικότητας της τιβί και των περιχώρων μέσα από μία οθόνη. Έξω από την οθόνη, η Αθήνα πλέκει το εγκώμιου του απόκοσμου.

Κάθε μέρα κάνεις μία βουτιά στον Αχέροντα. Κλείνεις μύτη αφή και πορτοφόλι και περιζώνεσαι με εκρηκτικά, αποσμητικά και μημουαπτισμό τόσο ώστε να μην σε πουν σνομπ αλλά ούτε και λούμπεν. Είναι αυτό που βλέπω υποπροϊόν των παραισθησιογόνων που μου παρέχει δωρεάν το διαδίκτυο ή μήπως συμβαίνει όντως εδώ μέσα στο αχούρι που το λέμε μητροπολιτική έδρα του πολιτισμού και του σουβλακίου;

Πραγματικά, ξωμείναμε  να σπρώχνουμε τις ρόδες του κάρου μερικά κοιτάσματα ανεκμετάλλευτα (όπως θα όριζε και το χειρότερο βιβλίο αυτοβελτίωσης) κάποιοι τύποι που πρέπει να βγαίνουν μόνο αυτήν την περίοδο του χρόνου. Ιστορικές κιτρινόμαυρες μορφές με σκληρά κρεμάμενα πετσιά για δέρματα. Τόσο κίτρινα και μαύρα όσο ο θάνατος πολύ άρρωστων ανθρώπων και αν δεν έχει δει το νοσοκομειακό θάνατο να κυκλοφορεί σε διαδρόμους και μπαλκονάκια, θα έλεγες πως είναι αυτό, αυτό το στοιχείο. Λογοτεχνικό ντελίριο πάνω σε σκηνώματα αγιών που γιορτάζουν της ημέρα της εκκαθάρισης των γιορτών, των Αγίων Πάντων. Ψάξτε στο ημερολόγιο και στους πίνακες του ιερώνυμου Μπος. Τίποτα να φοβάσαι, τίποτα να λυπάσαι, τίποτα να λοιδορείς. Ο κόσμος στη μη συνήθη πλευρά του κρεβατιού που έχει γούβα προς την άβυσσο, για αυτό κοιμάσαι μόνιμα στην άλλη πλευρά και νομίζεις πως όλα καλά, πρίμα, ταβέρνα με τιμοκατάλαγο λιγδωμένο και δωρεάν από το κατάστημα μπανόφι για την παρέα. Μην πας μονόπατα, ζήστο μήπως και μετά την ανακατωσούρα από τον πόνο της κατάντιας, λάβει χώρα κάτι ανθρώπινο μέσα σου.

Φυσικά μικρές καυλίτσες με ελάχιστα ρούχα και ψυχή βαθιά περιφέρονται και κάνουν ακόμη και τον πιο ντροπαλό φοιτητή της Φιλοσοφικής να στρέφει το κεφάλι του δαιμονισμό προς πάσα κατεύθυνση με ανίερη, πηχτή, ηδονική, ζεστή να σε ιδρώνει από τους κροτάφους έως το περίνεο και πάλι από την αρχή ξεπατικωσούρα.

Μερικοί κωμικοί τύποι με καλογυμνασμένα μπράτσα ποζάρουν ως μοντέλα ξυριστικών μηχανών στα πεζοδρόμια και εντείνουν το ατέρμονο και αφιλόξενο ερώτημα μου: «Να γράψω ευφυολόγημα, μονόλογο Αντιγόνης πριν το θανατικό ή να το ρίξω στα φρεντς ρικουέστ και τα καφεδάκια στο ντακάπο;».

Εντάξει αστειεύομαι.

Άλλωστε τι μας απόμεινε τέτοιες μέρες; Μερικοί ιατροδικαστές με dna τηλεπαρουσιάστριας να μας ευλογούν τα γένια, μιας και τα έχουμε πολλά.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s