To στακάτο

Γράφει η Βέρα Ι. Φραντζή

Screen Shot 2017-08-15 at 10.09.13 PM.png

 

Και η πόλη αρχίζει να ξυπνάει και τα πρώτα ηλιοκαμένα κορίτσια, μαυρισμένα έως το κόκαλο και με τη αφροδιασιακή χαρά ότι όλα θα πάνε καλά και θα βρουν τον έρωτα και τη νηνεμία, να περπάτανε στα γκρι πεζοδρόμια και θεε μου… αυτή η πόλη μπορεί να μην έχει καθόλου χρώμα, μα έχει τα κορίτσια. Τα κορίτσια που τα θέλησαν αγόρια και τα αγόρια που θέλησαν τα αγόρια και έγιναν κορίτσια και τα κορίτσια που ήταν κορίτσια από τη μέρα της γέννησης. Όλα κορίτσια, όμως. Και ποιος μπορεί να ξεχωρίσει τόση ομορφιά; Είνα ωραία άλλωστε στην πλευρά των δεκτικών, των καλών, των ταλαιπωρημένων, των «όλα για σένα. και τη στύση σου».

Screen Shot 2017-08-15 at 10.09.19 PM.png

Και δεν μπορείτε να φανταστείτε τι χαμός. Όλοι βγάζουν πετσέτες θαλάσσης στα μπαλκόνια και μερικές φωτοραφίες και τις ξεπλένουν με νερό,νεράκι από τη βρύση που πίνεται επιτέλους και δεν είναι υφάλμυρο ή εντελώς δηλητηριώδες από τις στιγμιαίες απολαύσεις της ραστώνης και του «θα ζήσουμε για πάντα».

Screen Shot 2017-08-16 at 8.05.06 AM.pngΓιατί μην νομίζετε πως αυτά δεν διώκονται ποινικά και δεν σου μαυρίζουν τον ποινικό μητρώο εφ’ όλης της ύλης.

Εν ολίγοις, κάποιοι επιέστρεψαν και κάποιοι δεν επιστρέφουν ποτέ. Δυστυχώς για αυτούς

-δυστυχώς: τι φιλαρέσκεια- εκ μέρους μας, έτσι πάνε οι δείκτες.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s