#ΠΟΙΗΜΑ2017916

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

tumblr_ooemi75bBw1sysgeao1_500

 

Τη γυμνότητά μας δεν τη σπαταλάμε σε διαφανή μεσοφόρια

αποκαλυπτικά διαφανή φουστάκια

που λοξοδρομούν στο κενό

στο κενό, γράφω,

των ανθρώπινων βλεμμάτων

αλλά στον εργάτη των στίχων

εκεί που υπάρχει ο εξευτελισμός

αλλά και η αποθέωση των φλεβών που τρεμοπαίζουν κάτω από τη γλώσσα μας

μην περιμένετε να δείτε τις ρώγες μας

παρά στον θηλασμό των τελειών

όπως μόνο ο αναγνώστης ξέρει

εκείνος που είναι ερωτευμένος με την καύλα των λέξεων

έτσι όπως την εκκρίνουν

αέναα σε ένα ανέκδοτο σημειωματάριο

ξεπεσμένου εργαζόμενου

που πεθαίνει την ώρα της δουλειάς του

και οι οικείοι του δεν μπορούν να το δηλώσουν ως εργατικό ατύχημα

γιατί ο καημένος ήταν γυμνός

γυμνός στη Σταδίου

με τα αχαμνά του ακάλυπτα

να φωνάζει ένα κουπλέ σε λούπα

άκομψο για κυράδες με παράδες με ενέσεις κολλαγόνου στα μάγουλα

άκαρπο για κυρίους που βρίσκονται σε διάσταση με τη γυναίκα τους αλλά κάθε βράδυ κοιμούνται αγκαλιά

στίχοι, λοιπόν,

όπως λέμε γυμνή φωτογραφία

σε κοινή θέα

στον Τύπο Της Κυριακής

και ακόμη χειρότερα

σε μία διαδικτυακή ανάρτηση

που εκπνέει μέσα σε εκατομμύρια λαϊκ

ξεπεσμένων αντιφρονούντων του τηλεκοντρόλ

ζω για τη γυμνότητα της ιδιωτικής υπόθεσης όπως αυτη γίνεται δημόσια

σε ένα αρθωμένο λόγο

όλο και πιο σύνθετο

από έπαρση

και ευαισθησία

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s