ΠΟΤ ΠΟΥΡΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

Lucille Ball
circa 1940s

 

Άλλη μία μέρα που υποφέρω μέσα στην πόλη. Περπατάω και νομίζω ότι θα γυρίσω και θα σε βρω. Ό,τι θα είσαι όπως θέλω εγώ. Τόσο εγωίστρια με έχει κάνει ο εαυτός μου. Είμαι ψίχουλο γαμώτο, αλλά όταν χτυπάει η καρδιά μου νομίζω ότι μπορώ να γίνω κάτι συμβολικό που θα μείνει καταρχάς αναλλοίωτο στη δική μου μνήμη. ‘Όλα τα παίρνω προσωπικά. Όλα τα παίρνω μαρτυρικά. Όλα τα παίρνω κατάκαρδα. Είναι ένα μέρος του εαυτού μας να με διαχωρίζω από τους άλλους καθώς τους επιτρέπω να με ποδοπατούν. Τι κλαίγομαι Το επέτρεψα. Κατά μία έννοια, από μία άλλη σκοπιά, το συγκεκριμένο στάτους κβο είναι μία ανύπαρκτη γελοιότητα. Βασικά, θα ήθελα να σημειώσω πως όλοι θεωρούν ότι τους πληγώνω. Εγώ θεωρώ ότι εκείνοι πληγώνουν εμένα. Είναι ένας κύκλος βίας και αυτό. Από όποια πλευρά και να το δεις, είναι κύκλος και για να χωθείς μέσα του πρέπει να σπάσεις την αλυσίδα και να πιάσεις τα χέρια των διπλανών σου. Αυτό σε καθιστά αμέσως εγκληματία, αλλά τι νομίζεις ότι θα γίνει παραπάνω από αυτό;

 

Όλοι αυτοί οι μονόλογοι, έχουν ένα σκοπό. Να υπάρξω πάνω και πέρα από τις αφύσικες, ασυνεχείς σκέψεις που κάνω. Είναι τόσο όμοιες και στο ρελαντί. Βαριέμαι. Για αυτό μερικοί δεν σκέφτονται, γιατί είναι το ανθρώπινο σε κάνει να σκέφτεσαι μονοδιάστατα.

Στην πατριαρχία οποιαδήποτε γυναικεία απάντηση είναι λάθος. Βασικά, δεν έχουμε καμία σημασία όλα αυτά. Η μόνη απάντηση που είναι αποδεκτή είναι το «εντάξει». Αυτή η δωροδοκημένη σύμπνοια με λίγη ανδρική αγάπη, μερικό από το καλό σπέρμα της πρωινής πήξης και λίγη φαινομενική μονογαμία είναι το τέθριππο της αδιάκοπης εκμετάλλευσης των γυναικών. Δηλαδή, δεν υπάρχει τίποτα ζωογόνο. Καμία ελπίδα.

Το σεξ είναι μία αποδοχή. Τις μέρες τις διαχωρίζει το σεξ. Το σεξ όταν λείπει κάνει τους ανθρώπους αγρίμια. Ό,τι ανθρώπινο υπάρχει μέσα στο σεξ, το βιάζει το πορνό. Το πορνό είναι καλό να υπάρχει, αλλά πρέπει να βάζουμε όρια στο πόσο μας ορίζει. Όπως όλα που έχουν λεπτές γραμμές, δεν πρέπει να ξεπερνιούνται

Τώρα που είπα για γραμμές, θα πρέπει να θυμόμαστε πάντα πως η μεγαλύτερη μάστιγα είναι αυτή η καταπίεση από την ισορροπία μεταξύ των γραμμών. Όσο είμαι στα ίσαλα κοιτάω με υπεροπτικό ύφος το θάνατο κάτω από την ασφυκτική γραμμή και την ανάσα από πάνω. Μην γελάτε και κάνετε πως δεν με καταλαβαίνετε επειδή εγώ η ίδια που σας μιλώ για γραμμές πιο πάνω, τώρα σας λέω πόσο μεγάλοι τσαρλατανισμοί είναι. Είναι και αυτό ένας είδος ακροβασίας. Lucille Ball
circa 1940s

 

Advertisements

2 thoughts on “ΠΟΤ ΠΟΥΡΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s