Ποιημα #20180129

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

tumblr_nfimfafnE71qzgauvo1_500

 

Άρχισα να γράφω ποίημα επειδή βιαζόμουν.
Όχι γιατί ήθελα να προλάβω τον χρόνο που περνάει και τη ζωή.
Όχι επειδή είμαι υπεράνθρωπος και θέλω να σκουντουφλάω πάνω σε υποχρεώσεις μέχρι να πέσω στο κρεβάτι και να κοιμηθώ βαθιά με τα μαξιλάρι αντί για τα χέρια που μου υποσχέθηκες.
Άρχισα να γράφω ποιήματα γιατί στο ενδιάμεσο φοβόμουν μην πεθάνω και δεν προλάβω να αποτελειώσω αυτό που ήθελα να γράψω.
Άρχισα να γράφω ποιήματα επειδή πνιγόμουν, αληθινά πνιγόμουν από τις βαθιές χαρακιές της πόλης και των ανθρώπων πρωτίστως μέσα στα ψαχνά των λέξεων.
Άρχισα να γράφω ποιήματα επειδή ο κόσμος μαζευόταν πολύς και νυσταγμένος και φουρτουνιασμένος στον ΕΟΠΥΥ και γύρω γύρω φτιάχνεται μία ολόκληρη πολιτεία από καφέ και τυροπιτάδικα και φαρμακεία.
Εγώ περνώ γρήγορα μέσα από όλα αυτά και ακούω κουβέντες στα κινητά. Ξεκαθαρίσματα κυρίως. Το πρωί οι άνθρωποι έχουν μεγάλη βιάση και ειλικρίνεια και ψυχικά αποθέματα για ξεκαθαρίσματα. Το απόγευμα πάλι στο μετρό οι άνθρωποι κουτσομπολεύουν τους συναδέλφους τους, παραπονιούνται, ετοιμάζονται για το βράδυ. Είναι περισσότεροι απολογητικοί.
Έχω ακούσει τόσο μυστικά στα απογευματινά δρομολόγια που ούτε ψυχοθεραπευτής δεν τα έχει ακούσει.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s