ΠΟΙΗΜΑ #20180828

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Είμαστε τόσο μεγάλοι κοπρίτες όσο ένα πυώδες σπυράκι στο μαγουλάκι της Ιρίνα Σάϊκ μία μέρα πριν την φωτογράφιση προϊόντος καθαρισμού προσώπου. Είμαστε τόσο ανθρώπινοι όσο μία σπιθαμή ανασφάλειας στο παχύ έντερο του Ρονάλντο που θα ολοκληρωθεί σε ανυπαρξία με την αφόδευσή της. Είμαστε τόσο μεγάλοι αλήτες όσο το να παντρεύεις την […]

Read More ΠΟΙΗΜΑ #20180828

To σατεν μπλουζακι της Συλβι

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή   Το σατέν μπλουζάκι της Συλβί βρέθηκε γαριασμένο στον πάγκο της λαϊκής με το ταμπελάκι της τιμής ζαρωμένο. Απανθρακώθηκαν οι ραφές, σβήστηκαν οι μνήμες. Ένα ευρω ό,τι πάρεις μέσα σε μια θαλασσί πλαστική σακούλα θα ταξιδέψει στο εξοχικό σπίτι της Μαρίας όπου θα κοπεί σε τρία σημεία και θα γίνει το […]

Read More To σατεν μπλουζακι της Συλβι

Λες ο Πολοκ να εμπνευστηκε απo τα Καμινια

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Δεν θα μπορούσε να το είχε ζωγραφίσει κανείς. Δεν θα τα κατάφερνε να το είχε σκηνοθετήσει ουδείς. Θα τους έλεγαν τρελούς, εκτός τόπου και χρόνου, παράξενους, ανυπόστατους ή κι ανιστόρητους. Όμως, η αλήθεια της εικόνας στο στενό δρόμο κάθετο στη μεγάλη λεωφόρο που ζω είναι υπερφυσικό φαινόμενο. Στο 16 με το […]

Read More Λες ο Πολοκ να εμπνευστηκε απo τα Καμινια

Στρονγκ φιλινκς αρ χαρντ

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Ο Νάρκισσος δεν είναι πια εκείνο το αγόρι που παρατηρούσε το πρόσωπό του για ώρες μέσα στη λίμνη. Δεν είναι το ωραίο χωρίς γένος πλάσμα που λατρεύει τη φυσική του μορφή μέσα στην οθόνη του κινητού με τα 12 μεγκαπιξελς. Είναι εκείνο το δημιούργημα μεταξύ βίντεο κλιπ χιπ-χοπ αμερικανικής σκηνής και […]

Read More Στρονγκ φιλινκς αρ χαρντ

Σοου μεταθανατιο μεταμεσονυκτιο

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή   Θα ήθελα να βγω στη γειτονιά με μία γούνα μεσα στο κατακαλόκαιρο -11 και 44 θα ξεκινούσε η βόλτα- για να δουν όλοι πόσο πονάω τι να μας πει και η Καίτη Γαρμπή με την ελληνική σημαία για φούστα σημασία έχει να φοράς το αίσχος, το βασανιστήριο πάνω σου να […]

Read More Σοου μεταθανατιο μεταμεσονυκτιο

Ποιημα #20180802

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Αν ζούσαμε μέσα σε μία πολαρόϊντ Θα ήταν 1986  στον ιταλικό νότο Μέσα σε ένα πορτοκαλεώνα με ανθάκια Και θα χορεύαμε ντίσκο μέσα στο καταμεσήμερο Θα κοιμόμασταν πάνω στη γη με ένα σεντόνι Και θα ήσουν το μεγαλύτερο κωλόπαιδο του χωριού Αλλά επειδή θα σε αγαπούσα θα έκανα τα στραβά μάτια […]

Read More Ποιημα #20180802