Λασπονερα Σεπτεμβριου

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

Lumerians

Το συναίσθημα αυτό χρονολογείται από το 1991 περίπου. Μετά από τρεις μήνες διακοπών στο εξοχικό επιστρέφαμε στην πόλη την τελευταία μέρα πριν την έναρξη των σχολείων, ίσως το πρωί της ίδιας ημέρας. Όσο περισσότερο καθόμασταν κοντά στη θάλασσα της εξοχής, τόσο περισσότερος κερδισμένος χρόνος. Ούτε ψώνια για τα ρούχα της σχολικής χρονιάς, τα τετράδια, προγραμματισμό και άλλα τέτοια καταπιεστικά τερτίπια εγκλιματισμού. Κατευθείαν στο ψητό με τις σαγιονάρες και τα ξαλμυρισμένα μαλλιά. Είχαμε όλο τον καιρό μπροστά μας για τα υπόλοιπα.

Το συναίσθημα λοιπόν της επιστροφής, μίας χαρμολύπης  ακατέργαστης παιδικής και τελικά παβλοφικής μιας και τώρα δεν θα πάω σχολείο ούτε θα ξεκινήσω χειμερινές εργασίες, αλλά πάντα με ποτίζει -βρέχει δεν βρέχει έξω-  κάθε τόσο τέτοιον καιρό. Μαθήματα και στόχοι. Να κυριαρχείται το δωμάτιο μου από μία περιορισμένη δροσιά και αεράκι του Σεπτεμβρίου μαζί με νοσταλγία για κάτι απροσδιόριστο. Ίσως τώρα που τα ξαναβλέπω για τις καλοκαιρινές διακοπές που είχαν τελειώσει μόλις την προηγούμενη μέρα, τη χαρά των νέων βιβλίων, τη χαρά της μόρφωσης.

Κάθε Σεπτέμβριο μήνα μου δημιουργεί σάλια η όρεξη αυτή του συναισθήματος. Όσο μεγαλώνεις όλα γίνονται ένα κομμάτι από μία τεράστια πίτα που δεν πέτυχε, που έχει κάτσει παρά το φαρίνα γιώτης αλεύρι. Σακατεμένα λασπόνερα.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s