ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΒΑΓΟΝΙ

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

f6de740cc9a7b4b61aef567b3d5d7c32
The back seat of a cab in New York – his was, for Ryan Weideman, a “photographic studio” for decades. When Ryan Weideman arrived at New York in 1980, he was full of dreams. He immediately realized how difficult it was to start a life of a photographer and began to worry about paying his bills and rent.

Οι επιβάτες του τελευταίου βαγονιού είναι «ειδικής» λογικής, ιδιοσυγκρασίας. Εκτός από λίγα αουτσάιντερ αν χρησιμοποιείς όμοια ώρα ένα μεταφορικό μέσο, θα πέφτεις στα ίδια πρόσωπα. Είμαστε μία κάστα συγκεκριμένων προδιαγραφών και γνωρίζουμε τις ατέλειές μας, αλλά δεν είμαστε τόσο εγωιστές όσο εκείνοι του πρώτου βαγονιού. Σίγουρα όχι τόσο κοινωνικοί όσο οι περισσότεροι των μεσαίων βαγονιών. Υπάρχουν κώδικες καλή συμπεριφοράς στο τελευταίο βαγόνι και ένας ιδιότυπος παράδεισος. 
Στο τελευταίο βαγόνι υπάρχει φόβος και άγνοια. Υπάρχει και η ωραιότητα που μπορείς να κοιτάξεις πίσω. Το να κοιτάζεις πίσω καθώς ξεμακραίνεις είναι ίδιον των ερωτευμένων, των πονεμένων, των άτυχων, των ποιητών της διπλανής πόρτας, των ζωντανών νεκρών, των ματωμένων δαχτύλων, των περιπατητών, των εναλλακτικών, των «έτσι και αλλιώς, να επιστρέψω δεν μπορώ»

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s