ΠΟΙΗΜΑ #20181122

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

a49820a210e7478a0b5b13147950afdc
Φωτογραφία: The Unmade Bed, 1957 του Ι.Cunningham

 

Μου έχει σκαλώσει ένα κοκαλάκι

Από μία μικρή αθερίνα

Έχει κάτσει κάθετα στο λαρύγγι μου

Και το νερό χωρίζεται σαν καταρράκτης σε δυο μέρη όταν το πίνω

Για να ξεπλύνω το εμπόδιο

 

Ξεροκαταπίνω

Κάθομαι ανάσκελα

Πολλά βράδια δεν κοιμάμαι

Ή όταν συγκινούμαι με ενοχλεί με  έναν πολύ ιδιότυπο τρόπο

Κάνει μικρούς κύκλος

Αναπηδώντας στερεωμένο καλά μέσα στον νωπό κόκκινο φάρυγγα

 

Θα φταίει που δεν θέλω να αλεσθεί στο στομάχι

και να ξεχαστεί με μία πεπτική διαδικασία μέσα σε μισή ώρα

αλλιώς όλα αυτά τα κόλπα θα είχαν αποφέρει το επιθυμητό,

τη λήθη της όρεξης.

Advertisements

2 thoughts on “ΠΟΙΗΜΑ #20181122

  1. Μόνο η αυθεντική ποιήτρια μπορεί να αποκτήσει ερωτική σχέση με ένα κοκαλάκι αθερίνας, αναδεικνύοντας την ατελείωτη ωραιότητα του ζειν, αλλά και την ματαιότητα του “ες αεί”. Όλα φθαρτά, ακόμη και το κοκαλάκι που αρνείται να αλεστεί στον βιολογικό μύλο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s