Απο το ημερολογιο της Συλβι/ σε συνεχειες

Γράφει η Βέρα. Ι.Φραντζή

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή

Όλη μου τη ζωή την πέρασα με την ιδέα πως αυτό που ζω είναι κάτι πρόσκαιρο. Πως θά έρθουν καλύτερες μέρες, πιο ευτυχισμένες. Πως θα κάνω κάποια αποτυχία που θα με παρακινήσει και θα με ξυπνήσει για να κάνω κάποια επιτυχία. Πως θα δω τη ζωή έξω από τη γυναίκα που είμαι και θα σταματήσω να είμαι θυμωμένη που όλα είναι λάθος για τη φύση μου. Πως θα γίνω κάτι που έχω εμπνευστεί, πως θα ζήσω τον έρωτα μία στιγμή σε όλη του την γενναιοδωρία και θα είμαι υπέροχη, νάρκισσος, στην κορυφή της πιο ψηλής ταράτσας να αποδομώ τη δυνατότητα του Ήλιου να με ζεστάνει – μέχρι και εκεί θα φτάσω.
Όλη μου τη ζωή περιμένω διαπιστώνοντας πως τελικά τα χρόνια που περνούν μόνο χειρότερα γίνονται τα πράγματα για τους ανθρώπους.
Αυτό που προσφέρει ο χρόνος στους ανθρώπους δεν είναι η ίαση των πληγών. Είναι η νωθρότητα που προκαλεί η διαπίστωση, η όποια διαπίστωση για τον καθένα.
Έχω γνωρίσει έναν τύπο που διαρκώς μου λέει ότι αισθάνεται πως οτιδήποτε κάνει δεν αντικατοπτρίζει τις ικανότητές του. Τον ακούω γεμάτο χαρά να το εννοεί, να νιώθει το κενό των μέχρι τώρα πράξεων του και την αναμονή για κάποιο μεγαλειώδες εγχείρημα που επιτέλους θα τον ικανοποιήσει. Βέβαια, είναι άντρας. Εμείς οι γυναίκες εμποτιζόμαστε με την παθητικότητά μας σε μια δίνη αυτολύπησης. Όχι όλες ευτυχώς. Κάποιες γλυτώνουν, είναι εξοντωτικά έξυπνες.
Όλη μου τη ζωή την πέρασα περιμένοντας πως κάτι θα αλλάξει. Όντως κάτι αλλαζει πάντα, αλλά ποτέ δεν είναι αρκετό, γιατί η μοίρα μου είναι σχεδον προδιαγεγραμμένη. Ήδη ξεκινάω να ράβω την ιστορία της λήθης του εαυτού μου. Και κάποια άλλη γυναίκα θα πάρει τη θέση μου αισθανόμενη ακριβώς τα ίδια πράγματα με εμένα τώρα. Κρίμα, δεν θα την γνωρίσω ποτέ και ούτε εκείνη εμένα. Φταίει που και να συνέβαινε η συνάντηση θα ήταν τόσο παθητική και αδιάφορη, σχέδον άσχετη με το πρωταρχικό της φανταστικό σκοπό που θα ήταν μια σπατάλη άνευ νοήματος. Όπως και οι ζωές μας ,όπως και η νοοτροπία μας. Όπως και ότι ζουν οι περισσότεροι και εύκολα σημαίνει χαρά, εμείς εγκιβωτίζουμε θλίψη και ανικανότητα, μισό σώμα και ελλιπές εγώ.
Έχω γνωρίσει έναν τύπο που είναι τόσο γεμάτος με τον εαυτό μου που δεν υπάρχει περιθώριο να το αμφισβητήσει ούτε η ίδια του η μάνα του. Τα πόδια του έχουν μυικό ιστό τόσης αυτοπεποίθησης όσης δεν θα μπορούσα να αποκτήσω εγώ σε χίλια χρόνια. Βέβαια, είναι άντρας. Τι σχέση μπορεί να έχει με μία γυναίκα που θεοποιεί οτιδήποτε απλό, λιτό, καθημερινό για να καταφέρει να φτάσει σε κάποια στοιχειώδη φάση νηνεμίας εγώ-πραγματικότητας.

2 thoughts on “Απο το ημερολογιο της Συλβι/ σε συνεχειες

  1. Με αφορμή την επίσκεψή μου ως Κουφετάριος μετά από 4 ολόκληρα χρόνια να σχολιάσω το εξής: δεν θα διαχώριζα ποτέ τη συναισθήματα και τις ‘τάσεις’ που εμφανίζονται σε άντρα ή σε γυναίκα, όλα αυτά αφορούν ανθρώπινες ψυχές. Θα δεχτώ πως η κοινωνία μας ορίζει ως τέτοιους ή ως τέτοιες, εντάξει. Πέρα από τον εξαιρετικό τρόπο με τον οποίο εκθέτεις μέσω του γραπτού λόγου τα συναισθήματά σου, επέτρεψέ μου να δηλώσω πως ακόμα και αν δεν φτάσουμε τελικά εκεί που θέλουμε, έχουμε αφήσει την μικρή μας παρακαταθήκη προσπαθώντας.. Καλό βράδυ!

    1. Καλημέρα σας! Καλώς ορίσατε! Το κείμενο ειναι μια λογοτεχνικη αφηγηση καποιου συγκεκριμενου προσώπου, της Συλβί. Επομένως, αν εκείνη θεωρεί πως έτσι λειτουργει ο κόσμος, δεν μπορεί κάποιος να της το αρνηθεί. Ούτε κανα να το συζητήσει μαζί της με επιστημονικούς όρους ας πούμε. Προσωπικά, πιστεύω ότι όσο δεν υπάρχει ισότητα καθολική ανάμεσα στα δύο φύλα, σίγουρα υπάρχιυν διαφορές στον τρόπο που εκλαμβάνεται ο τρόπος.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s