O ανηρ

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Το Σάββατο πήγα για φαγητό σε ένα αρκετά γνωστό μαγαζί στον Πειραιά που είναι διαμορφωμένο μέσα στα παλιά μαγαζάκια αρχετυπικής στοάς. Απέξω το πρωί πουλάνε οι άνθρωποι διάφορα καλογυαλισμένα μπιχλιμπίδια από κολυμπήθρες μέχρι τηλέφωνα μπάνιου και από ψεύτικα λουλούδια, ποτηρόπανα μέχρι αντικολλητικά τηγάνια και χύτρες ταχύτητας. Το βράδυ είναι μαύρα τα […]

Read More O ανηρ

O μυθος του λεωφορειου

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Πάντα υπάρχει κάποιος μέσα στο ασφυκτικά γεμάτο λεωφορείο που θα μονολογεί «Υπομονή, υπομονή!» και είναι αυτός που χρειάζεται βέβαια την περισσότερη συναισθηματική υποστήριξη. Οι λαβές λιώνουν από το βάρος του ανθρώπου και η φωνή χάνεται ανάμεσα στις επιθετικές διαταγές για μετατοπίσεις κορμιών και συνειδήσεων μέχρι να μπουν τα κομμάτια του παζλ […]

Read More O μυθος του λεωφορειου

Σημειωσεις Πραγματικοτητας #20190514

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Στα μπαρ που δεν συχνάζω συναντάω όλες τις παρατημένες γόπες των άφιλτρων τσιγάρων, τις κομματιασμένες πλαστικές σακούλες που έκρυβα τις περούκες των παιδικών μου χρόνων και τις κωμικοτραγικές μου συμπεριφορές που παίζουν φυσαρμόνικα – δώρο του πιο καλοκάγαθου γείτονα που είχα ποτέ και όλοι μου έλεγαν να προσέχω. Όλη την υπεραξία […]

Read More Σημειωσεις Πραγματικοτητας #20190514

Ωραιοτητες

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Η γιαγιά μου όταν γυρνούσε από κηδείες έλεγα συχνά πυκνά «Ωραία κηδεία!». «Τι ωραία δηλαδή, ρε γιαγιά;», της έλεγα επειδή μου φαινόταν παράδοξος ο επιθετικός προσδιορισμός με την κηδεία… κάποιος έχει πεθάνει. Πώς γίνεται να είναι ωραία; Και άρχιζε να μου λέει πόσο ωραία έψαλλε ο παπάς και πόσο ωραίο ήταν […]

Read More Ωραιοτητες

Black

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Tη νύχτα στην πόλη, την βαριά νύχτα μεταξύ δύο η ώρα το βράδυ και τρεις που δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι θα φωτίσει το πρωινό και οι λάμπες θα σβήσουν, ακούγονται όλοι οι μικροί ήχοι που το πρωί χάνονται. Το αυτοκίνητο που παίρνει μπρος δυο στενά πιο πέρα, ο αναπτήρας που […]

Read More Black

Σπανιοι ανθρωποι

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή   Λιγοστοί οι άνθρωποι που μπορούν να αλλάζουν γνώμη. Ο συνδυασμός μόρφωσης, συναισθηματικής εκπαίδευσης, μετριοφροσύνης, ενσυναίσθησης είναι τρομερά δύσκολος να βρεθεί. Μερικές φορές δε μπορεί να είναι μία ολόκληρη διαδικασία μέχρι να μετακινηθείς «ιδεολογικά». Πρώτα, μπορεί να αισθανθείς πληγωμένος που δεν μπόρεσες να υποστηρίξεις την άποψή σου. Αυτό σε ταρακουνάει σε […]

Read More Σπανιοι ανθρωποι

ΑΠΟ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΣΥΛΒΙ / ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή   Το δέντρο απέναντι από το γραφείο που δουλεύω έχασε όλα τα φύλλα του τον χειμώνα που πέρασε. Έμεινε παντελώς καραφλό με καμιά τριανταριά κλωνάρια σαν σάρισες. Σήμερα μου το κοίταξα, 19 Απριλίου 2019, έχει γεμίσει φύλλα ως επάνω και ούτε δείγμα άκρης ξύλου δεν έμεινε άτριχη. Ίσως όπως έφυγες, να […]

Read More ΑΠΟ ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΣΥΛΒΙ / ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ

Επετειος Συλβι

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή       Είναι το μήλο που θα κάτσει στο λαιμό σας Είναι το κακό σπυρί στον πισινό σας Είναι το κορίτσι που γουστάρει κρυφά ο άντρας σας και ο στίχος που καταλαβαίνει στο ερωτικό τραγούδι που σιγοτραγουδάει Είναι το διακύβευμα της βολεμένης τους ζωής Είναι αυτή που δεν προσκαλείται στις […]

Read More Επετειος Συλβι

Η θεια μου η λεσβια

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή Λεωφόρος Σαλαμίνος και Τσαλδάρη υπήρχε ένα νεοκλασικό. Τώρα έχει ‘’καταπατηθεί ‘’από καφετέρια αλυσίδας, έχει βαφτεί μπλε και μαύρο και αμφιβάλλω ποιος θυμάται τις κολώνες στο ερκέρ, τα όμορφα τετράγωνα παράθυρα εκατέρωθεν του, τη γυναίκα μου έβγαινε και κάπνιζε πότε πότε παρακολουθώντας τις ζωές των άλλων. Η θεία Άρτεμις ήταν ψηλή με […]

Read More Η θεια μου η λεσβια

κΑΘΗΜερινες εικασιες

Γράφει η Βέρα Ι.Φραντζή     To πρωί της Κυριακής  είχε αυτόν το φοβερό ήλιο και ο κόσμος βγήκε βόλτες στο Πασαλιμάνι. Κάποιες έτρεχαν σε κοριτσοπαρέες, κάποιοι με τα σκυλιά τους να θωπεύουν την θάλασσα ενώ εκείνα να μυρίζουν τα δέντρα και τα παγκάκια εμμονικά, κάποιοι (με) μονάχοι τους – ε, και τι έγινε. Και […]

Read More κΑΘΗΜερινες εικασιες